vrijdag 18 september 2009, 15:01
De teloorgang van de laatste vrijdag van Ramadan
Tags: Al-Qods | Allah | islam | israel | Jihad | Khomeini | ongelovigen | Palestijnen | Ramadan | Tariq Ramadan | Teheran | Ummah | vrijheid
De roep om vrijheid had zich nog nooit zo groen uitgeschreeuwd als vandaag. Deze dag gaat de geschiedenis in als de groenste vrijdag van de maand Ramadan. De straten van de Iraanse hoofdstad Teheran zijn getuige van de roodbloedige confrontatie tussen miljoenen burgers die verlangend naar vrijheid en gesierd in het groen hun rechten opeisen.
Maar… tegenover hen staan de zwartgeklede zonen van Allah die op hun Jihad-tour dorstig hijgen naar het bloed van hun slachtoffers. Hun prijs staat immers op uitbetaling te wachten: 72 maagden naakt op een hemelbed. Wat een illusie! Ik weet twee dingen heel zeker. Het verhaal van die maagden is een fabel maar de triomf van de groene vrijheid in Iran is vroeg of laat een feit.
Vandaag is bovendien om andere redenen ook een bijzondere vrijdag. Het is de laatste vrijdag van de maand Ramadan. De dag voor de moslims om hun anti-Israëlitische sentimenten collectief te uiten. De dag om extra te propaganderen voor een onmogelijke missie: de eenheidsvorming van de moslim-gemeenschap, Ummah, tegen ongelovigen.
Het is de dag waarop de vlaggen van Satanisch en bedorven Westerse landen, van Amerika tot Denemarken en Nederland, demonstratief en hatelijk verbrand worden; om hiermee de vriendschap tussen moslimse en niet-moslimse volkoren (ongelovigen) uit te sluiten. En in plaats daarvan haat te zaaien. Het is evenzo de populairste dag voor de islamitische leiders van Hezbollah, Hamas en Basij om met demonstraties de wereld te laten zien dat zij nog steeds legitimiteit hebben om voor het behoud van Islam te mogen doden.
Maar dertig jaar na Khomeini’s fatwa om de laatste vrijdag van de vastenmaand Ramadan tot Internationale dag voor de bevrijding van Palestina te benoemen, zien we dat de stralende teloorgang van de betekenis van deze dag oogverblindend in zicht is. Hij noemde het de dag van Al-Quds. Verwijzend naar zijn politieke wens om de Ottomaanse benaming van de stad Jeruzalem, Al-Quds, te doen herleven. Hoe? Met de hoop op Islamitische verovering van Jeruzalem die sinds de zes-daagse oorlog van 1967 onder autoriteit van Israel staat. Een valse gedachte die we nu feitelijk kunnen bevestigen.
De viering van Al-Quds Dag in het Midden-Oosten heeft in geen enkele zege voor Palestijnen geresulteerd. Integendeel, dertig jaar vlaggenverbrandingen en tergende leuzen hebben alleen maar tot afname van sympathie voor de Palestijnse zaak in Iran gezorgd. En het bewijs daarvoor is onmiskenbaar. Drie decennia na dato horen we in Iran miljoenen betogers die vandaag en tegen het mullah-regiem hardop roepen: ‘Ná Gháze, Ná Lobnan, Janám Fadaye Iran’, niet Gaza noch Libanon, mijn leven offer ik alléén voor Iran. Deze leus illustreert de daadwerkelijke verlangen van de hedendaagse Iraniërs. ,,Ons gaat het niet om Palestina, maar de bevrijding van Iran’’, in tegenzin van wat Khomeini had gehoopt.
Dertig jaar geleden formuleerde hij zijn wens als volgt: “Voor het gevaar van de bedrieglijke Israël heb ik de moslims jarenlang gewaarschuwd… Ik nodig alle moslims van de wereld uit om op de laatste vrijdag van de heilige maand Ramadan genoemd Al-Quds middels demonstraties de internationale solidariteit van de moslims voor de wettelijke rechten van de Palestijnen te betuigen. Ik bid tot Allah voor de overwinning van moslims op de ongelovigen”.
Khomenei’s intentie om met haat en anti-Israelitische retoriek de Ummah-vorming - die benodigd was voor de export van de Islamitische Revolutie - te bewerkstelligen is pontificaal mislukt. En dat is een groteske mislukking. Niet alleen een historische fiasco voor de machthebbers in Teheran, maar met name een faillissement voor de ideologie van de politieke islam in de hele wereld.
Khomeini zou zich onophoudelijk in zijn graf omdraaien als hij zijn eigen volk hoort schreeuwen: Wat dit Allah-regime ons aandoet, heeft Israel moslimse Palestijnen niet aangedaan. Het is niet ,,Israel die de mensenrechten schendt, maar Islamitisch Republiek Iran’’, vindt men nu in moderne Perzië. Niemand had deze analogie verwacht.
Ridicuul is ook om te denken dat met de kinderlijke boycotplannen van de weblog WijBlijvenHier - om geen Israëlitische dadels te nuttigen voor het breken van eigen vast tijdens Ramadan - moslims de stad ‘Al-Quds’ kunnen terugveroveren. Wishfull thinking!
Een doorn in het oog van de Islamitische machthebbers, is de warme en uitzonderlijke solidariteit die is ontstaan tussen “gelovigen en ongelovigen’’. De bevolking van Westerse landen en de Perzen zijn nooit vijanden geweest, maar zijn nu wel kameraden geworden, omdat ze één collectief waarde delen. En dat is Vrijheid.
Deze solidaire verklaring gaat verder dan alleen woorden. Artiesten als Bon-Jovi, Sting en Madonna zingen dat ook in het Perzisch en voor de groene betogers; Twitteraars over de hele wereld vergroenen hun avatars ter saamhorigheid met de Sea of Green van Iran; Europees Parlement veroordeelt geweld en opgelegde beperkingen media in Iran; en Integratieadviseur Tariq Ramdan wordt in Nederland terecht ontslagen omdat hij geen ,,bruggenbouwer’’ is maar propagandist voor de staatszender PressTV.
Allemaal voorbeelden van hoe in woorden en daden de saamhorigheid tussen verschillende volkoren het haatzaaien kan doorbereken.
Meer dan ooit hebben de Perzen ons solidariteit in het vrije Westen nodig.
Gerelateerde berichten:
- De tv-optredens van Tariq Ramadan
- De teloorgang van de VVD
- Het andere verhaal over de teloorgang van de TEG groep
Ja, wat ik deze laatste maanden van Iraniërs zowel hier, als daar heb geleerd, is dat het gaat om de vrijheid zelf je godsdienst, je kleren en je leven te bepalen en, wat heel belangrijk is, dit ook anderen op hun wijze te laten doen.