Een van de ergste misstanden in het openbaar vervoer in Nederland is het feit dat je bij een bestuurder geen kaartje kunt kopen en op veel stations geen strippenkaart of ov-chipkaart kunt krijgen.
Een ander manco is onduidelijke informatie. Ik heb eens mét strippenkaart over het station gezworven van het metro-achtige lijntje in mijn woonplaats, zonder informatie te vinden over het aantal strippen dat ik moest afstempelen voor mijn bestemming. Zo is er altijd wat.

Vorige week was het weer zover. Ik moest naar centrum Den Haag en ik zou het nog eens proberen. Met de ov-chipkaart ditmaal. Reistijden uitgezocht, en de chipkaart bij me gestoken. Ik was keurig op tijd bij het station, hield mijn kaart voor het plaatje. Het ding zei piep en daar stond: onvoldoende reistegoed, kaart opladen – of een mededeling van die strekking.

Dat is een heel fijn bericht als je keurig op tijd bent. Ik kreeg een angstvisioen van een oplaadautomaat met een lange rij ervoor. Ik keek rond, maar wat ik zag – geen oplaadautomaat, laat staan een rij. Ik keek rond naar bordjes: ‘Oplaadautomaat, die kant op.’ Geen bordjes. Toen hoorde ik de trein aankomen.

Voordat ik het verhaal vervolg zal ik even, voor de iq’s beneden de 70, vertellen hoe het zou moeten gaan. Op de noodzaak van opladen had ik niet nú gewezen moeten worden maar de laatste keer bij het uitchecken. Op dat moment is natuurlijk al bekend dat ik de volgende keer niet door het poortje mag. Een duidelijk, afwijkend geluidssignaal lijkt me gewenst, om te voorkomen dat zo’n belangrijk bericht wordt gemist.

Natuurlijk zouden oplaadautomaten vanaf het incheckpunt zichtbaar moeten zijn. Waar dat niet het geval is moet de reiziger de weg gewezen worden. Zodat hij zonder tijdverlies zijn zaken kan regelen. Met zulke eenvoudige dingen kun je als bedrijf laten zien dat je “Om u beter van dienst te zijn” serieus neemt.

Zou ik de trein laten lopen om te zoeken naar een automaat, op dit splinternieuwe, onbemande stationnetje aan de buitenrand van een nieuwbouwwijk? Nee. Er was gelukkig niemand anders in de buurt. Met twee bewegingen klom ik over het poortje. Het was verrassend makkelijk.

Eenmaal in de trein dacht ik: alle stations hebben natuurlijk camera’s op de poortjes gericht staan. Straks stappen er gorilla’s van het vervoerbedrijf in, en anders wachten ze me in Den Haag wel op. Ik hoopte erop, want dan zou ik mijn beklag kunnen doen en mijn boete kunnen gebruiken als startsignaal voor een taai gevecht. Maar niks hoor, zelfs op dit makkelijke onderdeel hebben ze hun zaakjes niet voor elkaar.

De kern van het probleem is volgens mij dat reizigers worden gezien als betaalvee, als gratis bron van lucratieve statistieken (denk aan de uitcheckplicht voor abonnementhouders) en niet als klanten die geholpen en overtuigd moet worden. Hiermee laat het openbaar vervoer de kans lopen zieltjes te winnen in een tijd dat autorijden snel onaangenamer wordt. Dat – de commerciële benadering van de Nijenrodejongens – is de grootste misstand van allemaal.

Intussen weet ik dat er een oplaadmachine staat aan de andere kant van het station. Ik zou nooit op tijd terug op het perron zijn geweest. En ik kom daar alleen weer als het echt niet anders kan.

Gerelateerde berichten:

1. Nieuwe bekentenis bankier

4 Reacties to “Bekentenis van een zwartrijder”