Mocht er al een God bestaan, dan kan het niet anders of hij maakte op de achtste dag inderdaad Toscane voor zichzelf. De glooiende heuvels, druiventrossen die subtiel glimmen in de ondergaande zon, de eeuwenoude stadjes en dorpen, de vino’s en de pasta’s. Ik zou er willen wonen. En het stopt niet in Toscane. De adembenemende kust van Sorrento en Amalfi, de groene eilanden Ischia en Capri, Tropea. Italië ademt -bijna- van top tot teen het goddelijke, het hemelse, het droomachtige. Bijna.

Want wat gruwelt de toeschouwer wanneer hij zich geconfronteerd weet met ‘de baas’ van al dat moois, il capo di tutti capi.  De ork die over het elfenrijk regeert. Brutus. De clown zonder gevoel voor humor of timing. Silvio Berlusconi. Een overjarige gladjakker met een akelig zongebruind hoofd, voorzien van haarstukjes, die tegen iedereen die bruiner is dan hij smakeloze, naar racisme riekende grappen maakt. Zo meldde de Volkskrant onlangs dat de Italiaanse premier, nota bene tijdens een bezoek aan het door de aardbeving getroffen rampgebied Abruzzen, een Afrikaanse priester complimenteerde met diens ‘zongebruinde’ teint. Daarna verzuchtte hij, bij het zien van een bruin meisje, dat hij wenste dat iedereen zoveel tijd had om in de zon te liggen. En de lijst kent meer voorbeelden. Maar goed.

Il capo  haalt momenteel om verscheidene redenen, zowel in binnen- als buitenland, het nieuws. Zo vatte hij het idee om voor de verkiezingen voor het Europese parlement in juni, namens zijn partij Het Volk van de Vrijheid (il Popolo della Libertà), enkel zogenoemde ‘veline‘ voor te dragen; mooie vrouwen zonder politieke achtergrond. In de laars bekend als de schaars geklede blondines van Rai Uno. Zij zouden, aldus de minister president, Italië een ‘nieuw en fris gezicht’ moeten geven. Even later volgde het protest van Berlusconi’s vrouw Veronica Lario, voor wie de maat nu vol lijkt. In een Italiaanse krant kondigde zij aan van Silvio te willen scheiden. Het geflirt van haar man met alles wat net of nauwelijks achttien jaar is, komt signora Berlusconi il naso uit. En nu eist Silvio, eveneens via de nationale media, dat Veronica haar excuses aanbiedt. Bla bla bla. Met wie meneer Berlusconi het wel of niet doet, welk type schoonheid zijn voorkeur geniet of welke chirurg zijn haarimplantaten plaatst, het zal allemaal wel. Onschuldige wissewasjes die verdoezelen waar het inzake deze premier echt om gaat.

Al jarenlang sla ik met verbazing gade dat een (nipte) meerderheid van de Italianen telkens weer kiest voor een leider die zo’n beetje elk medium in zijn broekzak heeft. Silvio zou volgens verschillende bronnen zo’n negentig procent van de Italiaanse media bestieren. Wat betreft persvrijheid staat Italië op een zielige 77^e plaats in de wereldranglijst. Let wel, wat deze kwestie nog pijnlijker maakt is dat La Bella Italia een vanzelfsprekend lid van de Europese Unie is. Maar verdient het land dat lidmaatschap eigenlijk wel? En zouden collega leiders van EU-landen niet vele malen harder moeten optreden tegen de soms ronduit ondemocratische neigingen van deze Zonnekoning? Te kritische journalisten, redacteuren met een communistische inslag, Silvio ontsloeg en ontslaat ze zonder pardon. Wat doet een EU-lidstaat op de 77^e plaats van een lijst die persvrije landen weergeeft?

De leider van Het Volk van de Vrijheid, overigens een fusie tussen Forza Italia en de postfascistische Alleanza Nazionale, laat een spoor van verontwaardiging achter. Hij bijt een Duitse politicus moeiteloos toe een goede Kapo te zijn voor een nieuwe Italiaanse film over de nazi’s. Slachtoffers van de eerder aangehaalde aardbeving adviseert hij hun tijdelijke verblijf in tentenkampen als ‘een weekendje op de camping’ te beschouwen. Mensen die links stemmen zijn psychiatrische patiënten. Enzovoort. Omdat de ijdele bejaard vervolgd wordt, hij werd zelfs al veroordeeld wegens fraude en omkoping, ontwikkelde hij een wet die hem als premier immuun maakt zo lang hij zijn post bekleed. Nadat die wet ongrondwettelijk werd verklaard, poogt hij nu opnieuw zo’n wet in te voeren.

Al jarenlang voert Europa een verhit debat over eventuele toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Een in principe zinvol debat – hoe staat het aldaar met de naleving van de mensenrechten, functioneert de democratische rechtsorde? – dat zo nu en dan helaas vervuild lijkt te worden door angst voor de Islam. Maar dat is een ander hoofdstuk.

Kritisch kijken naar potentiële lidstaten, is belangrijk. Net zo belangrijk als kritisch kijken naar de huidige lidstaten, althans wat mij betreft. Ik stel dus voor dat we met Italië beginnen. Landen waarvan de leiders de persvrijheid ondermijnen en zelfs de rechtsorde corrumperen, horen niet thuis in de Europese Unie, of zouden tenminste door collega leden veel duidelijker, explicieter en harder onder druk gezet moeten worden. Basta.

(En dat schrijft deze frequente Italieganger met pijn in het hart.)

Gerelateerde berichten:

1. Berlusconi: macht en vrouwen

15 Reacties to “Gladjakker Berlusconi EU niet waardig”