maandag 18 januari 2010, 11:13
Commissie-De Wit inzake de kredietcrisis, zonde van de tijd
Tags: Arnold Heertje | commissie De Wit | Sveder van Wijnbergen | Wellink
Morgen.
Vrijdag zat ik in de auto en ik luisterde met een half oor naar de radio. Er was een interview met prof van Wijnbergen van de UVA. Professor van Wijnbergen wordt maandag 18 januari ondervraagd op dag 1 van de “Commissie de Wit” over de oorzaken van de kredietcrisis. Hij is macro econoom.
Nou heb ik persoonlijk goede herinneringen aan de UVA omdat Prof. H. Jägers (toenmalig professor strategie aan eerst de KMA en daarna de UvA) het aandurfde om mij in mijn “tegen de stroom in” promotieonderzoek bedrijfskunde/boek over de naderende ondergang van grootbanken in Europa en Nederland in 2001 te ondersteunen.
Het interview met van Wijnbergen dat volgde gaf goed weer (op basis van feiten) dat de commissie de Wit door de ingebouwde weeffouten niets op gaat leveren. De argumenten (in mijn eigen woorden) op een rij:
1. De samenstelling.
Om belangentegenstellingen te vermijden (politiek?) zijn niet de financiële woordvoerders van de
partijen in de Commissie de Wit opgenomen maar 5 willekeurige Tweede Kamer leden.
Dit is een typisch Nederlandse opzet voor zo’n onderzoek, maar kan alleen werken als men ondersteund wordt (maar daar zal geen geld voor zijn) door echte deskundigen op de verschillende terreinen. In de praktijk. Zoals Heertje ze noemt in zijn artikel over weeffouten in de Commissie Davids “de militairen in het veld” .
2. De opdracht.
De opdracht is zeer breed. De oorzaken van de kredietcrisis en wat we ervan kunnen leren. Inclusief bv het “komen tot aanbevelingen voor het verbeteren van het financieel stelsel”.
Door deze brede opzet wordt het van alles een beetje en dus niets. Als men concrete aanbevelingen wil kunnen geven, zal de opdracht dus veel meer toegespitst moeten worden. De beoordeling van de effectiviteit van de rol van bv de DNB bij de ondergang van DSB of het functioneren van president 
Wellink, of de onduidelijke rol van De Vries van de VEB bij de rampzalige overname van ABN AMRO, of verbetering van het functioneren van de Tweede Kamer zelf zijn alleen al full-time onderzoeken.
3. De te ondervragen mensen.
Zoals gebruikelijk in Nederland worden in het schema vooral managers, “captains of industry” en professoren uit Nederland geïnterviewd. Het was ongebruikelijk eerlijk van van Wijnbergen dat hij zelf vond dat hij niet zo veel kon bijdragen (hij is macro econoom), maar dat je “niet kon weigeren” als dat gevraagd werd.
Als men echt wil onderzoeken wat er gebeurd is in Nederland dat zou men daar dus ook mensen van de werkvloer bij hebben moeten halen om de weeffout van de Commissie Davids te voorkomen zoals Heertje terecht opmerkte (zie boven) inclusief bv buitenlandse ervaringsdeskundigen op het gebied van bv Compliance, Risk en ICT.
In veel gevallen zijn er wel degelijk lessen uit de kredietcrisis te trekken, maar dan is het niet optimaal
om vervolgens te vertrouwen op diegenen die zelf actief een rol hebben gespeeld bij wat er aan vooraf ging, het managen van de crisis zelf en de evaluatie daarna. Ook wetenschappelijk gezien niet een optimale onderzoeksopzet.
4. De duur van het onderzoek.
Als ik het goed begrepen heb kan het allemaal 1 jaar duren. Maar ik kan het mis hebben. Dat is gezien de eerdere punten te lang en zonde van de tijd en het geld.
Concrete, praktische maatregelen dienen snel genomen te worden en het dienen de juiste maatregelen te zijn om die ook mee te kunnen nemen in de bezuinigingen/ombuigingen en in de te nemen concrete stappen om de Nederlandse financiële sector weer sterk en gezond te maken.
Conclusie.
Ik was het helemaal eens met professor van Wijnbergen: een verademing.
Het gebrek aan objectieve deskundigheid (ik noem dat na mijn interview met Nick Leeson nog steeds het “Nick Leeson argument”): als je wat wilt veranderen moet je er echte deskundigen bijhalen die geen eigen belang hebben) gekoppeld aan een te brede scope en een te lange duur van het onderzoek leidt tot de conclusie dat het zeer onwaarschijnlijk is dat er vanuit de Commissie de Wit (net als vanuit de Commissie Maas vorig jaar trouwens) concrete, praktische aanbevelingen zullen komen. Zeker binnen de termijn waarbij dat dringend nodig is.
Maar zoals van Wijnbergen ook al aan gaf, het kan ook anders.
Gerelateerde berichten:
- Willem Middelkoop gepasseerd door de Commissie de Wit.
- Laat Nick Leeson (ondergang Barings) getuigen bij commissie-De Wit
- Tips voor de Commissie de Wit van een historicus
De opinie die hier wordt neergezet is wel erg beperkt tot de polder.
.
Afgelopen week is in de VS de Financial Crisis Inquiry Commission gestart.
http://www.nytimes.com/2010/01/15/opinion/15krugman.html
.
Het Congres in de VS loopt dus een paar dagen voor op de Tweede Kamer.
.
Dat er geen specialisten worden ingezet, lijkt mij verstandig, omdat het functioneren van politici ook aan de orde komt. Dat relatieve buitenstaanders zich eens bemoeien met de financiële vraagstukken lijkt mij juist zeer gezond.
.
Het resultaat van het financiële gooi- en smijtwerk van 2008 is wel dat in de komende decennia er weinig politici meer zullen zijn die terugdeinzen bij het voorstellen van miljardenplannen, immers veel ideeën werden opeens klein bier in vergelijking met de bedragen die vlot werden uitgetrokken om het financiële systeem te redden.
Ik hoop dat de commissie De Wit even verbaasd zal zijn als ik toen ik er achter kwam dat de werkelijke macht in de wereld bij privé personen berust.
In 1838 zei Amschel Rotschild : “Permit me to issue and control the money of a nation, and I care not who makes its laws.”
Hij begreep al dat de macht over het geld uiteindelijk superieur is boven de politieke macht.
Sinds 1915 ligt die macht in Amerika bij de FED, een centrale bank die er kwam omdat de congresleden die er vóór stemden dachten dat nu de regering (’federal’) de money supply zou bepalen.
Later werden de wetteksten anders gelezen en bleken privébankiers de baas in de FED.
Sinds die tijd is Amerika een speelbal van het militair-industriele- en bankencomplex.
Zij zijn het die de Media beheersen en dus bepalen wie kans maken om tot president te worden gekozen.
.
Vanaf zijn aantreden heeft Greenspan voor deregulering gepleit.
Het dereguleren en overmatig geld in de economie pompen is de oorzaak van de kredietcrisis.
De-reguleren is altijd een voordeel voor de sterkste. Regels zijn er om de zwakkeren te beschermen tegen de sterken.
.
Pas rondom 1960 ‘herontdekte’ Milton Friedman wat Rotschild al in 1838 wist: dat de hoeveelheid geld die de FED in de economie stopt bepaalt of er een crisis komt of een boom.
Zie: http://eh.net/bookreviews/library/rockoff Ik heb echter niet de indruk dat de bankiers ooit de uitspraak van Amschel Rotschild vergeten waren. Voor hen vertelde Friedman niets nieuws.
Nog een citaat van Friedman: ‘I know of no recession that has not been preceded by a reduction in the money supply, nor of any reduction in the money supply that has not been followed by a recession.’
.
Dit alles betekent dat de topbankiers wel degelijk weten hoe een crisis ontstaat en wanneer. En ze weten dat je op die manier enorm veel geld (macht) van anderen kunt laten verdampen.
Wie geld tekort komt en moet gaan lenen, die komt in de macht van de banken.
@Hendrik.
Mijn opmerkingen gingen inderdaad over Nederland. In de V.S. en in Engeland zijn er al zeer uitgebreide hoorzittingen geweest, ondersteund door zeer uitgebreid vooronderzoek. Mbt “dat relatieve buitenstaanders zich bemoeien met de crisis” kan interessant zijn, maar dat is het wel zaak om die mensen door de juiste mensen te laten ondersteunen. Zie hier voor wat ik voorstel om de “weeffout ” van de Commissie Davids te voorkomen.
http://www.dagboekvaneenbankier/commissie-de-wit-kan-weeffout-commissie-davids-vermijden/
Anders lopen we het risico dat je in de val van “de prooi’ loopt. Je versimpelt de gang van zaken rond in dit geval van de overname van ABN AMRO zodanig dat je maar tot EEN conclusie kan komen: het was “de schuld” van EEN man met een ruziemakende RvB en een niet functionerende RvC.
Zie hier: http://www.dagboekvaneenbankier.nl/recensie-van-de-prooi-van-tony-de-bree/