Geen actualiteitenprogramma op tv wilde zich gisteren branden aan de kwestie. Jeugdzorg dreigde het ‘zeilmeisje’ Laura Dekker vorige week woensdag al uit huis te plaatsen, waarop ze acuut en waarschijnlijk in paniek besloot de benen te nemen naar Sint Maarten. Gisteren werd ze teruggehaald en onderworpen aan urenlange verhoren door politie en Jeugdzorg. Het meisje is totaal in verwarring en nu geheel overgeleverd aan instanties, die haar meer kwaad dan goed doen. Het geval Laura Dekker staat niet op zichzelf, maar het laat zien hoe Jeugdzorg te werk gaat. Eenmaal in de klauwen van deze ‘hulpverleners’ en je verliest als kind of ouders alle controle. De 14-jarige zal, als de kinderrechters vandaag het advies van Kinderbescherming opvolgen, waarschijnlijk in een jeugdinrichting terechtkomen. Is er sprake van ernstige verwaarlozing of mishandeling? Nee, maar dat zal Jeugdzorg een zorg wezen. En de rechters eveneens.

Het begint steeds duidelijker te worden waarom de Nationale Ombudsman enkele weken geleden zo’n hard oordeel velde over de toestanden in de jeugdzorg. Hij sprak nog over ‘gedragsgestoord’ waar het het opereren van Jeudzorg betreft. Ik zou nu eerder nog van een autistische houding spreken. Dat geldt tevens voor de kinderrechters die vandaag ongetwijfeld weer blindelings de adviezen zullen opvolgen en die deze zeilster daardoor verder van de regen in de drup brengen. Dat alles natuurlijk ‘in het belang van het kind’. Mij lijkt dat kinderrechters allang losgezongen zijn van de realiteit en alleen nog een appendix vormen van de kafkaëske kinderbescherming in dit land.

Wat betekent het als de grootouders van Laura in de pen klimmen en in een ingezonden brief hun beklag doen over de wijze waarop Jeugdzorg hun kleindochter van een vief meisje in een gesloten persoontje hebben veranderd. Hoe Jeugdzorg stelselmatig haar pogingen frustreert, om volgend schooljaar alsnog voor haar zeilreis rond de wereld te kunnen vertrekken. Ik citeer:”De waarheid is dat zij ten onder gaat aan de Jeugdzorg. Als bezorgde grootouders hebben we hier lang over gezwegen, maar we kunnen ons nu niet meer stilhouden, omdat we bang zijn dat als de Raad van de Kinderbescherming zo door blijft gaan, Laura straks helemaal kapotgemaakt wordt.”
Nu zijn grootouders niet geheel objectief, maar wat zou hun belang zijn om in deze de onwaarheid te verkondigen? Temeer omdat het zo herkenbaar is, ook uit andere reportages over de botte houding die Jeugdzorg aanneemt. Het volgende relaas kan onmogelijk verzonnen zijn door haar grootouders. Het gaat om de eisen die Jeugdzorg stelt aan Laura: “Een voorbeeld: ‘Meer ervaring opdoen in solozeilen’, was een van de eisen die aan Laura werden gesteld. De logische vraag is dan: hoeveel meer? Hierop was het letterlijke antwoord van de toeziend voogd aan Laura en haar vader: ‘Dat is jullie probleem, daar lig ik niet wakker van.’ En zolang ze onder toezicht gesteld is – voorlopig tot 1 juli 2010 – mag ze bovendien niet eens uitvaren. Hoe lossen we dat op? was dan ook de vraag. Ook dat was zijn probleem niet, zei de voogd. Deze onverantwoorde uitspraken werden gedaan in aanwezigheid van Laura. Na zo’n gesprek was Laura enkele dagen totaal van slag. Kortom, er wordt Laura een worst voorgehouden, die zij nooit te pakken zal kunnen krijgen.”

En zo gaat de grootouderlijke aanklacht nog een tijdje door en opnieuw rijst daaruit het beeld op van een totaal wereldvreemde organisatie, die zich weinig aan hulpverlening gelegen laat liggen maar die alleen uit is op macht en controle, ten koste van alles en iedereen. Onze kinderrechters hameren slechts hun oordelen af op grond van deze schimmige macht, die zegt in het belang van het kind te handelen. Opmerkelijk is dat zelfs vanuit de Kinderbescherming kritiek te horen is over de gang van zaken. Zelfs daar vraagt men zich nu af of de onder toezichtstelling van Laura niet een stap te ver was. Dat er een ‘prestigeslag‘ gaande is binnen de jeugdhulpverlening.

De advocaat van Laura, die zich tot op heden steeds tamelijk meegaand toonde ten aanzien van de voorwaarden die Jeugdzorg aan Laura stelde, deed gisteren een opmerkelijke stap door het drietal vrouwelijke rechters (dat vandaag over de uithuisplaatsing moet vonnissen) te wraken. Het drietal heeft eerder namelijk al negatief beslist over de kwestie Laura en zal dat vandaag waarschijnlijk opnieuw doen. Een wrakingsverzoek is een zwaar middel – en ook in dit geval afgewezen – maar het geeft wel aan dat ook advocaat Peter de Lange inmiddels weinig vertrouwen meer heeft in de onafhankelijkheid van de rechtspraak inzake kinderrechten. En dat is niet verwonderlijk, want doorgaans volgen kinderrechters de adviezen van Jeugdzorg en Kinderbescherming vrijwel blindelings. Dat geeft te denken over de positie en rechten van het kind in dit beschaafde land.

Update 16.30 Een verrassende wending tijdens de rechtszitting. Jeugdzorg en Kinderbescherming hebben hun verzoek tot uithuisplaatsing ineens ingetrokken. Laura mag bij haar vader wonen als ze dat wenst. De rechter bleek vandaag nu eens wél de kant van Laura te kiezen en meende dat er nu alles aangedaan moet worden om Laura klaar te stomen voor de solo-wereldreis in juli 2010. Dat betekent dat Jeugdzorg alle medewerking moet verlenen bij de noodzakelijke korte soloreizen als voorbereiding daarop. Als Laura uiteindelijk voldoet aan de gestelde criteria voor zelfredzaamheid, staat niets haar meer in de weg. Tja, het kan verkeren: zo wordt je nog gemangeld en het volgende moment is er niets meer aan de hand. Over willekeur gesproken…

Gerelateerde berichten:

1. De machtige klauwen van Jeugdzorg en Kinderbescherming
2. Rouvoet moet zich schamen, de jeugdzorg ís gedragsgestoord
3. Laura’s soap wordt geen solotocht
4. Wouter Bos. Laat je klauwen eens wapperen.
5. Nederland en zijn naoorlogse onverwerkte verleden

9 Reacties to “De klauwen van Jeugdzorg: er zijn vele Laura Dekkers”