Uiteraard zitten ook wij de komende weken thuis aan de beeldbuis gekluisterd, zeker als onze helden uit de lage landen aan de start verschijnen. De Olympische spelen zijn een prachtig spektakel, maar ook een groot financieel risico. Daar kunnen de Canadezen over meepraten. De zomerspelen van 1976 in Montreal heeft de stad zoveel schulden nagelaten dat het dertig jaar heeft gekost om deze af te betalen.

Toen Vancouver in 2004 de winterspelen van 2010 kreeg toegewezen werden de operationele kosten geraamd op $ 1,354 miljard. Afgelopen zomer werd dit bijgesteld naar $ 1,76 miljard. De belastingbetaler zou $ 580 miljoen voor de accommodatie fourneren en door de Royal Canadian Mounted Police werd $ 200 miljoen uitgetrokken voor de veiligheid. Dit veiligheidsbudget lijkt nu uit te komen op $ 1 miljard, oftewel vijf keer de oorspronkelijke begroting. De totale kosten worden nu geraamd op $ 6 miljard inclusief de accommodaties.

Daar staat tegenover dat men direct en indirect $ 10 miljard aan revenuen verwacht, waarvan $ 1 miljard aan directe inkomsten. Echter, de inkomstenkant lijken een stuk minder zeker dan de uitgavenkant. De inwoners van Vancouver zijn in meerderheid sceptisch. Zo kostte het Olympische dorp $ 100 miljoen meer dan begroot en moest de gemeente Vancouver inspringen. Het feit dat deze steunoperatie samenvalt met het ontslag van 800 mensen in het onderwijs valt niet goed. Ook het aantal daklozen is rap gestegen. Beloftes van de plaatselijke politici dat mensen niet gedwongen verplaatst zouden worden met lede ogen aangezien. Hun aantal staat nu op 3000 en ze zullen de komende weken herhaaldelijk met de plaatselijke politie in aanraking komen.

Niet alleen de Canadezen kampten met enorme Olympische tekorten. De zomerspelen van Athene lieten een gat na van $ 7,2 miljard (geen wonder dat ze nu financiële problemen hebben), Atlanta zag $ 609 miljoen in rook opgaan en in 2000 kostte de zomerspelen Sydney ruim $ 700 miljoen.

Een van de weinige, of misschien wel de enige, spelen die geld hebben opgeleverd waren die van 1984 in Los Angeles.

Misschien moeten we in Nederland even afwachten hoe de spelen in Vancouver financieel aflopen alvorens een gooi te zien naar de spelen van 2028. Gelukkig hebben we nog tot 2019 bedenktijd of we officieel wel of niet in de race willen zijn.

Michael Toorop, Managing Partner Persist Global Wealth Management

Gerelateerde berichten:

1. Spelen kunnen voor Kramer alleen maar tegenvallen
2. Kosten wantrouwen exploderen
3. Van Kosten naar Kansen
4. Het stuitende ‘journalistje spelen’ van Maria van der Hoeven c.s.
5. Gemeenten spelen vuil kafkaësk spel met hun burgers

3 Reacties to “De Olympische spelen: het mag wat kosten”