dinsdag 05 januari 2010, 02:00

De positieve angst van Farouk

Peter Wierenga

Tags: aanslag Detroit | angst voor dood | bodyscans | Guusje ter Horst | Jasper Schuringa | Umar Farouk Abdulmutallab

Laat ik het nieuwe jaar eens beginnen met een positieve noot. De aanslag in Detroit. Omdat ie mislukt is. En vooral waarom ie mislukt is: de dader was bang. Bang om te sterven. Onze bloedeigen held Jasper Schuringa vertelt hoe Umar Farouk Abdulmutallab reageerde toen hij - na een ‘rotjes’-knal en een steekvlam- op hem dook.

Hij verzette zich niet, aldus Schuringa. ‘Hij was bang, hij trilde helemaal.’ Schuringa zag de angst in zijn ogen. Godzijdank was Abdulmutallab geen ijskoude moordenaar, maar een vertwijfelde jihadi, op van de zenuwen. We reizen denkbeeldig met hem mee.

Laten we beginnen met constateren dat de grootste vraag is hoe Abdulmutallab überhaupt een visum kon krijgen, aangezien zijn vader de Amerikaanse ambassade waarschuwde. Bovendien beschikten de VS over andere signalen dat er met Kerstmis een aanslag te gebeuren stond, met een hoofdrol voor ‘een Nigeriaan’… En laten we ook constateren dat hij op Schiphol niet door een bodyscan hoefde (even los van de proportionaliteit van die maatregel, daar moet nog een goed debat over gevoerd worden) en dat het hem eenvoudig lukte om met het explosieve pentriet in zijn boxershort langs de douane te glippen.

Maar dan. Daar zit je dan, in je vliegtuigstoel. Je moet wachten tot het vliegtuig bijna gaat landen, om liefst ook nog wat slachtoffers op de grond te maken - in plaats van een anonieme plons in de oceaan. Je gaat naar het toilet, voor de laatste voorbereidingen, en knikt vriendelijk naar je buurman. Het Moment van je Entree in de Hemel met al die Maagden nadert. Maar je bent nerveus, je handen trillen een beetje, je pakt de injectienaald en… je leeft nog steeds. Was de bom defect, of trilde Farouk te zeer? Ik hoop op het laatste.

Farouk was geen geboren strijder, zo blijkt uit dit verhaal in Newsweek. Als zestiende (!) kind van een rijke Nigeriaanse oud-minister voelde hij zich erg eenzaam op de kostschool in Engeland. Dat bekende hij op het wereldwijde web, onder zijn nickname Farouk1986 (zijn geboortejaar). In zijn Britse studietijd radicaliserend, in stilte. Om Arabisch te leren verblijft hij in Jemen, en dat brengt de zaak in een stroomversnelling. Hij komt in contact met de radicale prediker Anwar al-Awlaki, die ook met de moordende Fort Hood-psychiater chatte. Uiteindelijk stemt Faroek in om op zelfmoordmissie te gaan. In Jemen ontvangt hij zijn training.

Als je eenmaal die tunnel ingaat, kom je er niet zo licht uit. Je hebt het beloofd, je bent al ‘ingezegend’ als martelaar… Maar de angst blijft, die o zo natuurlijke angst voor de dood, de angst die erger is dan de vrees om ontdekt te worden. Guusje ter Horst noemde de aanslag professioneel voorbereid, en amateuristisch uitgevoerd. Terecht, maar wat is dat amateurisme? Een klein stemmetje dat tegen Farouk zei dat hij toch wilde leven, dat hij geen haat voelde tegen zijn medepassagiers, tegen de stewardessen die hem met een lieve glimlach bediend hadden…

Oké, misschien iets te veel wishful thinking, en ja, Abdulmutallab verdient een levenslange gevangenisstraf, maar toch… laat me nou even romantiseren. Laat de jaren tien het Decennium van de Mislukte Aanslagen worden.

PS - Ook in Pakistan een opmerkelijke ontwikkeling. Politici en belangrijke geestelijken riepen daar op tot een staking op Nieuwjaarsdag, uit protest tegen de aanhoudende terreur door Taliban-gerelateerde extremisten.

Gerelateerde berichten:

1. Volendam is de politieke barometer van angst en onbehagen over allochtonen
2. Kabinet blijft ijzig stil na ‘Detroit’
3. Angst of vertrouwen