vrijdag 21 augustus 2009, 02:07

De tv-optredens van Tariq Ramadan

Peter Wierenga

Tags: British National Party | bruggenbouwer Rotterdam | Gay Krant | Geert Wilders | Press TV | protesten Iran | Tariq Ramadan

In Oxford is ie nog steeds welkom, maar wat zei de in Rotterdam ontslagen moslimfilosoof Tariq Ramadan eigenlijk op de Iraanse zender Press TV? Grappig genoeg is het antwoord dichtbij: op internet zijn alle uitzendingen gewoon te bewonderen. Ahmadinejad c.s. pompen jaarlijks miljoenen aan oliedollars in deze zender, die als tegengif moet dienen voor ‘Westerse propaganda’ à la Fox News.

Vreemd dat het Rotterdamse college van B en W er zo laat achterkwam dat hun ‘bruggenbouwer’ voor dit omstreden medium werkt, pas na een publicatie van de website Science Guide. Want vanaf 1 mei staan alle wekelijkse uitzendingen van Islam and Life integraal online. Als ze Ramadan, die al eerder in opspraak kwam, slechts een klein beetje gevolgd hadden, was dit allang bekend geweest.

Niet dat Islam and Life zo schokkend is, maar dat is nu juist het schokkende. Want Ramadan mag in zijn verweerbrief van 13 augustus dan wel beweren dat hij kritisch is geweest op het Iraanse regime, in zijn programma klinkt geen enkele kritiek op zijn broodheer.

Het pijnlijkst blijkt dat nog in de uitzending van 25 juni, getiteld Islam and Student Involvement. Terwijl de studenten in Iran een prominente rol spelen in het protest tegen de verkiezingsfraude, verwijt Ramadan de huidige generatie studenten een ‘gebrek aan politieke betrokkenheid.’ Ze zouden te veel met hun carrière bezig zijn. Geen woord over de slachtoffers in Teheran, zoals de doodgeschoten studente Neda. Ja, op de Iraanse zender wordt wel om sympathie met Palestina, Congo en Birma gevraagd, maar terwijl honderdduizenden hun Twitterfoto groen kleuren, zwijgt Ramadan over de Iraanse demonstranten. Een gotspe.

Niet dat Ramadan zijn show beperkt tot religieuze onderwerpen. Integendeel. In de aflevering Changing Europe & Islam noemt hij de overwinning van far right bij de Europese verkiezingen, waaronder Geert Wilders, ‘zeer verontrustend’. Het is het thema van de aflevering, waarin hij nagaat hoe moslims moeten reageren op deze nieuwe golf van ‘islamofobie’ en ‘racisme’. En waarin hij ook - eerlijk is eerlijk - John Walker van de British National Party (zie foto) aan het woord laat. Alleen gek dat de tv-host zich geroepen voelt om de Europese verkiezingen wel te bespreken, en die in Iran over te slaan.

In zijn show doet Ramadan geen vrouw- of homovijandige uitspraken, zoals die waarvan de Gay Krant hem beschuldigde. In de veelal wollige gesprekken neemt hij het bijvoorbeeld  - hulde - op voor vrouwenrechten. Het is echter niet om wat hij zei, maar juist om wat hij niet zei, dat zijn ontslag terecht is. Het gaat niet om Ramadans vrijheid van meningsuiting (die heeft ie!), maar om de onwenselijke situatie dat iemand die in dienst is van de Nederlandse overheid, tegelijk voor een repressief regime werkt. Terwijl de Britse journalist Nick Ferrari begin juli verklaarde niet meer voor Press TV te presenteren, vanwege hun pro-regime verslaggeving van de onlusten in Iran, kluste Ramadan vrolijk door.

En daarmee is toch een onverwacht einde gekomen aan zijn aanstelling als bruggenbouwer. Een functie die hij ironisch genoeg indirect dankte aan Leefbaar Rotterdam, dat immers het initiatief nam voor de islamdebatten in de havenplaats. Daar droeg de populaire Ramadan zijn boodschap uit dat het Westen met zijn vrijheid van godsdienst een prima plek is voor moslims, en dat moslims op hun beurt een positieve bijdrage aan het Westen kunnen leveren. Wie kan daar tegen zijn?

Het bracht de gemeente op het onzalige idee om Ramadan tot officiële bruggenbouwer te benoemen. Een onmogelijke functie. Dan begint er al mee dat hij omstreden is, iets wat een moslimdenker natuurlijk vrij snel is in het Westen. Zo pleit de Zwitser van Egyptische afkomst niet voor een verbod op stenigen, maar voor een moratorium. Omdat, zo betoogt hij, de weg der geleidelijkheid meer kans van slagen heeft. Op soortgelijke wijze legde hij onlangs zijn homo-standpunt uit in de Gay Krant.

“Homoseksuele praktijken” vormen voor hem, hoewel moreel laakbaar, geen reden voor excommunicatie van een moslim. Daarmee gaat hij verder dan de meeste geloofsgenoten. Tegelijk blijft hij erbij dat de islam homoseksualiteit als zodanig nooit echt zal accepteren. En dat is weer redelijk mainstream. Kortom, hij loopt voor de troepen uit, maar niet te ver.

Ook in zijn werk voor de gemeente schopte hij geen heilige huisjes omver. Toen ik hem eens over  integratie interviewde voor Dagblad de Pers, spuide de charmante filosoof louter sociologische algemeenheden die de krant niet haalden. Ramadan balanceert op een dun koord, tussen orthodoxie en vrijzinnigheid, en vlucht in beleidsjargon.

Dat geeft meteen de kern van het probleem aan. Welke islamitische bruggenbouwer je ook aanstelt, hij/zij kan het nooit goed doen: te progressief voor de moslimgemeenschap of juist te conservatief voor de autochtonen…

Geen probleem: er zijn helemaal geen overheids-bruggenbouwers nodig. De Grondwet geldt voor iedereen, moslim of niet: gelijkheid van man en vrouw, homo en hetero, zwart en wit. En o ja, vrijheid van godsdienst en meningsuiting. Handhaaf die principes en laat de broodnodige theologische discussie lekker binnen de islam plaatsvinden. Nog genoeg te doen voor oud-ambtenaar Ramadan.

Gerelateerde berichten:

1. De teloorgang van de laatste vrijdag van Ramadan
2. Geert Wilders ontmaskerd: “Ik heb niets tegen de Islam”
3. Minaretten-klucht met SGP en PVV als comedianten