Ook die laatste misvatting werd deze week de bodem ingeslagen door de fractievoorzitter van D66 in de Eerste Kamer, tijdens een radio-interview, gisteren op de vroege morgen. Mijnheer Gerard Schouw (zo heet hij) legde op de radio helder en duidelijk uit waarom de Christen Unie (CU) in de Eerste Kamer eigenlijk van het ergste soort verraders was en eigenlijk door het voorgenomen handelen de wortels onder onze democratie aan het weghalen was.

Wat was er namelijk aan de hand? De CU had gedurfd het voornemen bekend te maken om de Crisis- en Herstelwet aan een meerderheid in de Eerste Kamer te helpen. “Schande” riep mijnheer Schouw uit. Het was toch immers duidelijk dat dit een controversieel onderwerp was (is een ongeschreven regel uit de Tweede Kamer, maar dit terzijde).

Vervolgens werd een zorgvuldig betoog opgebouwd, ondersteund door wat mijn vrouw zou noemen een typisch Nederlands staaltje van “onzichtbare regels” en die je als buitenlander totaal niet door hebt in het begin. Het ging er natuurlijk niet om dat D66 boos was omdat ze haar zin niet kreeg, maar er waren zeer steekhoudende argumenten voor deze verontwaardiging over het voorgenomen gedrag van de CU.

Hier komen ze als ik het allemaal goed begrepen heb: (1) De CU handelde volgens Schouw duidelijk in strijd met het “ongeschreven staatsrecht” (nooit van gehoord, maar dat zegt niets). Hij legde vervolgens uit (2) dat de CU met dit voorgenomen gedrag bezig was om het gebruik van “de meerderheid moet rekening houden met de minderheid” met voeten te gaan treden in een periode van een demissionair kabinet (omgekeerde democratie van “de minste stemmen gelden” blijkbaar?) en tot slot (3) de CU overtrad zo duidelijk het zogenaamde “ongeschreven hoffelijkheidsbeginsel” (dus in mijn eigen woorden “ze doen onaardig tegen me”). Nooit van gehoord, u wel?

Ik heb mijn auto aan de kant gezet en het even opgeschreven. Ik geloofde mijn oren niet. Is het nu echt gek dat, als je dit hoort, dat je dan bij jezelf begint de twijfelen aan het democratisch gehalte van ons kleine koninkrijk aan zee? Als “gewoon mens”?

Tony de Bree
www.positieftegengeluid.nl

Gerelateerde berichten:

1. Verkiezingsdebat op tv, gelukkig hebben we de foto’s nog
2. De Tweede Kamer verklaart zichzelf controversieel
3. De PvdA is nu toch echt helemáál de weg kwijt

Bij het waterboarden in Gitmo werd bijvoorbeeld geen water gebruikt maar een zoutoplossing. Dat had een dubbele reden. Bij het waterboarden slikte het slachtoffer grote hoeveelheden water in. Zó veel, dat watervergiftiging een reëele mogelijkheid werd. Bij watervergiftiging raakt het bloed verdund, met coma en  mogelijk de dood als gevolg. Naast water kwam er ook braaksel in de longen met kans op longontsteking als gevolg. Ook dit risico werd verminderd door het gebruik van zoutoplossing.

Allerlei aspecten van de procedure waren griezelig geoptimaliseerd. Zo helde de plank waarop de slachtoffers lagen tien tot vijftien graden, waarbij ze op hun rug lagen met het hoofd naar beneden. In deze stand worden de luchtwegen, vooral de neus, het effectiefst afgesloten door het water. Daarnaast bestond de instructie met watergieten te beginnen op het moment dat de ondervraagde net had uitgeademd.

De angst en pijn voor de gevangene moesten maximaal zijn, maar de dood moest worden voorkomen. Dode gevangenen praten niet, en leveren maar moeilijkheden op. Zo kregen de gedetineerden vloeibaar voedsel. Zouden ze tijdens het waterboarden hun eigen braaksel inademen, dan was het sterfterisico minimaal. Ook hield tijdens de marteling een medicus via een vingersensor het zuurstofgehalte in het bloed in de gaten. Een door Salon.com geraadpleegde arts zegt: “Dit stelde hen in staat de gevangenen zo dicht mogelijk bij de dood te brengen zonder die grens werkelijk te overschrijden.” De tafel waarop de werkzaamheden plaatsvonden kon snel worden gekanteld wanneer het ademhalen stopte, zodat onmiddellijk kon worden gereanimeerd.

Het waterboarden werd gecombineerd met andere bekende marteltechnieken. Zo kon een verdachte voor het waterboarden rijp gemaakt worden met slaapdeprivatie, en tussen de waterboarding-sessies door worden blootgesteld aan stressposities (zoals langdurig gedwongen hurken). Het kwam voor dat de gemartelde de handdoek in de ring gooide en probeerde te sterven door zich niet langer fysiek te verzetten tegen het water in zijn longen. Zó vaak kwam dat voor, dat ook hierover een bepaling in de documenten staat. Bij verdachten die deze reactie hadden vertoond mocht waterboarden pas weer worden toegepast na toestemming van een arts van de CIA.

Het beeld rijst op van uitgekiende foltertechnieken waarbij de eerder genoemde trainingsprocedures in het leger verbleken. Soldaten werden één keer gewaterboard gedurende 20 seconden. In Guantánamo Bay was het maximaal zesmaal 40 seconden.

Verder is duidelijk dat onethische inbreng van medisch personeel een sleutelrol speelde. Daarom wijst Salon.com tot slot op een verontrustende paragraaf. Deze beschrijft het belang van het verzamelen van cijfermatige gegevens:

“In verband met toekomstige medische beoordelingen en aanbevelingen is het belangrijk dat iedere toepassing van het waterboard terdege wordt gedocumenteerd. Hoe lang de toepassing (en de hele procedure) heeft geduurd, hoeveel water werd gebruikt, hoe dat water precies werd toegediend, of de neus- en de mondholte werden gevuld, wat voor volume werd uitgestoten, hoe lang de pauze was tussen de toepassingen en hoe het subject eruit zag na elke behandeling.”

Waar doet dit ons aan denken? Fijne bondgenoten hebben we.

Waterboarding for dummies

Gerelateerde berichten:

1. Maximaal 5 commissariaten per persoon: prima voorstel

Maar Wim de Vin zou Wim de Vin niet zijn geweest wanneer hij niet strijdend naar de eindstreep zou gaan.
En daarom vond afgelopen zondag een markante lunch plaats op de 15e verdieping van het Inntelhotel in Rotterdam. De ruim 230 aanwezigen keken uit op de zonovergoten Erasmusbrug, de Nieuwe Maas, het Noordereiland en de Schiedamse Dijk. Zij hadden – vaak voormalige topbestuurders uit het Rotterdamse bedrijfsleven – direct na de uitnodiging – forse bedragen gestort in het “De Vin bestemmingsfonds ALS” ten einde wetenschappelijk onderzoek naar die ziekte op gang te krijgen…

En het resultaat overtrof alle verwachtingen. Professor Leonard van den Berg, de leider van dat onderzoek, kon een cheque ter waarde van bijna € 207.000 in ontvangst nemen.

Maar wie is Wim de Vin? En waarom werd zo enthousiast gereageerd op zijn oproep?

De voormalige topman van het baggerconcern Boskalis Hans Kraaijeveld van Hemert kent Wim de Vin niet alleen als zakelijk adviseur om (destijds) het familiebedrijf op een meer eigentijdse leest te schoeien maar ook als vriend voor het leven.
Kraaijeveld van Hemert: ”Een man met humor, een open karakter, maar ook een scherp oog voor zakelijke kansen.” Het was Kraaijeveld van Hemert die Wim de Vin wees op de zakelijke mogelijkheden op de jaarlijkse management conferentie in het Zwitserse Davos. Toen nog een vrij bescheiden Europese zaak. Nu uitgegroeid tot een bijna wereldwijde mediahype.

In het boek dat mijn overleden collega Rien Robijns en ik over die conferenties schreven wordt De Vin als volgt omschreven: “De concurrerende Rotterdamse notaris Nauta kwam ook naar Davos, teneinde te bezien hoe de goedlachse en hoog aangeschreven De Vin van het kantoor De Brauw en Westbroek via deze bezoeken zo ongeveer alle krenten uit de notarispap aan het pikken was begon te vrezen dat er in de toekomst voor zijn kantoor alleen nog maar eer te behalen bij gedwongen verkopen van panden in saneringswijken.”

Kraaijeveld van Hemert: “Zo was het precies. Ik heb die Nauta ook niet weer gezien. Maar hij is een echte Rotterdammer. En hij was ook behoorlijk teleurgesteld toen zijn kantoor De Brauw en Westbroek onder weer een andere naam naar Den Haag verhuisde.”
Dat blijkt ook, naast een aantal commissariaten en bestuursfuncties, uit niet-betaalde bestuursfuncties zoals het Sponsorfonds Rotterdamse Schouwburg, Sponsorfonds Rotterdams Philharmonisch Orkest en de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij.
Geboren in Oude-Tonge in 1935, de Rijks- HBS in Middelharnis en rechtenstudie in Utrecht heeft hij naast zijn vrouw Christien, drie dochters, een schoonzoon en een bijzonder gekoesterde kleindochter Puck.

Zijn humor en relativeringsvermogen wordt volgens Kraaijeveld van Hemert bijzonder getypeerd door de volgende uitspraak van De Vin wanneer hij zijn loopbaan overziet: “Ik heb als notaris drie hoogtepunten gekend. Te beginnen alle fusies. Ten tweede de ontmanteling van veel van die fusies. En ten slotte de echtscheidingen van een aantal topbestuurders van die ondernemingen.”

Zie ook www.stichting-als.nl

Gerelateerde berichten:

1. Strijd om de macht bij overname VW en Porsche
2. De eeuwige strijd tussen ‘edelen’ en ‘hufters’
3. Gezocht: effectief medicijn tegen grootheidswaan

Het begon al bij het parkeren. De ‘feestgangers’ toeterden heel Zuidoost bij elkaar. Gewoon voor de lol. Maar zo gezellig waren ze voor de rest niet. Voetgangers die voor de ingang van de parkeergarage liepen, waren bijna voor altijd verlamd. Invoegen of voorrang geven was er ook niet meer bij. Het legioen is pas één in het stadion blijkbaar. Daarbuiten is het ieder voor zich.

Dat merkte een mevrouw vlak buiten de parkeergarage ook. Oranje-supporters namen niet even twee minuutjes om haar eventjes te helpen. Omdat ik de enige was die geen moeite gedaan had om een belachelijk oranje hoedje of boa om te doen, vroeg ze mij waar ze de Heineken Music Hall kon vinden. Wijzend naar de Oranje-massa merkte ze op, dat het hopelijk een heel andere kant op was dan de rest.

Dat hoopte ik juist niet. Het was bijna een wens dat al die mislukte kermisklanten een concert gingen bezoeken in de HMH. Dat ik van hun lawaai, debiele grappen en keiharde gegastoeter af was. Jammer genoeg was dat niet het geval. Het leek wel alsof het gesticht alle patiënten tegelijkertijd op verlof had gestuurd naar de ArenA. Iedereen gedroeg zich als een idioot.

In het stadion sloegen broodnuchtere gasten elkaar op het hoofd met een vlag. Een geluk bij een ongeluk: bij zulk gedrag kunnen we er wel vanuit kunnen gaan dat ze toch niets beschadigen. Twee dames voor ons vroegen zich al na vijf minuten af wanneer de wave nou eens zou beginnen. ‘Want dat is altijd zo gezellig’. Wat de rest van het stadion deed? Keihard juichen omdat een of andere mongoloïde mascotte de bal in het doel schoot. Zonder keeper en na vijf keer proberen overigens.

Het beloofde nog wat voor de wedstrijd. Maar schijn bedriegt. Omdat er na tien minuten nog niet gescoord was, hielden de liederen op. De trommels gingen in de hoezen en om de vijf minuten ging er wel iemand koffie halen.

Oranje-supporters zijn echt net kermisklanten. Zolang het gezellig is, maken ze feest. Zit er wat tegen, dan vinden ze er geen ruk meer aan. Verrassend vond ik het dan ook niet dat het stadion rond de tachtigste minuut leegliep.

Iedereen ging op weg naar de parkeergarage. Waarschijnlijk om elkaar hersenen in elkaar te slaan. En geloof me: daar heb ik helemaal geen moeite mee.

Gerelateerde berichten:

1. Remmers zijn potentiële moordenaars
2. De tennisbabes zijn Oost-Europees
3. Nederland en zijn naoorlogse onverwerkte verleden

Ik werd geknipt door Fatima. Fatima is Marokkaanse, in Nederland geboren maar van Marokkaanse ouders. We raakten in gesprek en zoals te verwachten ging het al snel over Wilders in Den Haag en ik vertelde haar het verhaal van “Bordje vol op de deur”. Zij vertelde me dat het voor haar en haar ouders en vrienden steeds moeilijker werd. Hoewel zij prima geïntegreerd waren, haar moeder perfect Nederlands sprak en ze zich gewoon Nederlandse voelde, werden ze wel steeds meer op het gedrag van die Marokkaanse jongens aangekeken.

Ook vertelde ze dat die jongens vaak evenmin in Marokko welkom waren. Dat kon ik beamen. Toen we met het gezin een aantal jaren geleden in Agadir waren en we zoals gebruikelijk Frans spraken lieten veel van de lokale burgers hun afschuw blijken over het gedrag van de “verwesterse” jongens uit o.a. Nederland. Die de stad onveilig maakten met hun snelle auto’s, door het vele drinken en door achter de toeristes aan te gaan. Jongens die ook vaak trouwens geen woord Arabisch spraken. Er ging een zucht van verlichting door de stad als die weer terug waren naar Nederland of andere landen in West Europa. Als ze zich echter echt misdroegen dan wist de Marokkaanse politie daar wel raad mee.

Ook Fatima had het over veel harder optreden tegen die kleinere groepen Marokkaanse jongens die steeds groter worden in de buurt en in andere marokkanensteden om zo de rest van de Nederlanders waaronder zijzelf een groter gevoel van veiligheid te geven.

Met een koud hoofd (het is immers nog geen lente) liep ik peinzend naar buiten. Eigenlijk is het dus niet zo moeilijk: laat de goeden niet onder de kwaden leiden. Tip voor de nieuwe regering?

Tony de Bree
www.positieftegengeluid.nl

Gerelateerde berichten:

1. Ruitje ingeslagen of slot geforceerd met schroevendraaier?
2. Populariteit babynaam “Mohamed” is geen nieuws

Eva had even kunnen schitteren. Ze deed - nauwelijks begonnen - ‘Amerika Kiest’, samen met Philip Freriks in Washington. Ze mocht de verkiezing van Obama tot president verslaan. Maar daarna moest ze snel weer terug in haar hok. Wie in Nederland boven de korenmaat uitsteekt, moet oppassen. Ze werd daarna alleen nog bij het grote publiek bekend door een filmpje op internet van een Journaal-repetitie waarbij ze bezig was met haar decolleté. (If you have it, flaunt it)

Begrijp me goed ik heb veel waardering voor Clairy Polak, zij is een van onze beste journalisten, maar soms moet je een jong talent een kans geven. Samen met Twan zal zij een in ieder geval een ‘good looking performance’ kunnen leveren. Eva doet me een beetje denken aan Paula Zahn in haar jonge jaren toen zij nog de ochtendshow deed bij CBS. Het is voor Eva te hopen dat ze in Zahn’s voetsporen kan treden. En Clairy, die hoort meer thuis bij de linkse VARA nu we weer aan zenderkleuring doen.

Tulsa, vreselijk oord, olie-wingewest, niets te beleven. Ik heb nog met Amoco samengewerkt die daar een hoofdkantoor hadden. Een plaats waar je het best om acht uur s’avonds naar bed kunt gaan.  Tijdens de crisisjaren in de jaren dertig leidden droogte en verkeerd grondgebruik tot het ontstaan van de Dust Bowl. Vruchtbare aarde werd in grote stormen weggeblazen, waardoor veel boeren de staat ontvluchtten. Dit was onderwerp van de roman The Grapes of Wrath van John Steinbeck en van de foto’s van Dorothea Lange.

Het is mooi dat de ouders van Eva besloten terug naar Europa te gaan en daar hun dochter te laten aarden. Oklahoma….net op tijd ontsnapt

Gerelateerde berichten:

1. Sandra Bullock scoort unieke dubbel
2. Piratennest vol hackers krijgt koekje van eigen deeg
3. Barack Obama krijgt onterecht de Nobelprijs voor de Vrede

De begrotingscrises die de Unie momenteel teisteren hebben veel losgemaakt. De toekomst van de euro is onzeker en een duidelijke oplossing voor de Griekse crisis is er niet. Maar in plaats van het probleem nu aan te pakken worden er plannen ontworpen over hoe we dat de volgende keer kunnen doen. Vanuit Duitsland komt daar het antwoord op: we richten gewoon weer een nieuw fonds op. Wat maakt het uit dat we al regels hebben om dit soort problemen te voorkomen (Verdrag van Maastricht, 1992), of een instantie die bijspringt als het echt een keer fout gaat (IMF, 1944)? Vooral dat laatste lijkt onze eer te na. Wij Europeanen lossen dit zelf wel op: kijk maar hoe goed Nederland en Groot-Brittannië het hebben gedaan in IJsland!

Elke crisis lijkt zo te worden beantwoord met het oprichten van een nieuwe instantie. Maar een echte oplossing is zorgen dat de regels en instanties die we momenteel hebben goed functioneren. Als de eisen die gesteld werden aan de nationale begroting in Maastricht waren nageleefd was Griekenland niet in deze situatie terechtgekomen. Volgens Merkel zijn het nu vooral de speculanten die het probleem verergeren, en ze ziet een dergelijk fonds als een sterk signaal dat ze dat in de toekomst niet moeten proberen. Maar het werkelijke signaal dat een dergelijk Fonds afgeeft is dat regeringen kunnen doen waar ze zin in hebben, Brussel staat toch achter hen. Daarnaast straft het landen die wel prudent zijn met hun overheidsuitgaven.

Volgens de voorstanders hoeft dit allemaal niet het geval te zijn, zolang er maar strenge voorwaarden worden gesteld aan het gebruik van het Fonds. Maar als de naleving van die regels wel zou lukken, waarom lukt dat dan niet met die van Maastricht?

Als men zich nu al op de toekomst wil richten, is het belangrijker na te gaan hoe we dit soort situaties kunnen voorkomen. Een extra fonds is geen preventiemiddel, het grijpt alleen in als de situatie al uit de hand is gelopen. Daarnaast zal de interesse in echte maatregelen alleen maar afzwakken.

Gerelateerde berichten:

1. Wellink: Claim van 10 miljard euro
2. Beleggingsgoeroe Michael Kraland incasseerde miljoenen aan commissies voor Madoff-fonds.
3. Nieuw beleggingsschandaal grootbanken?

Als je de dames en heren moest geloven dan waren de meeste Nederlanders eigenlijk gewoon gek. Mensen “zagen het gewoon niet goed”, “lieten zich meeslepen door angstgevoelens” etc etc. Kortom, het werd allemaal sterk overdreven. Ik moest toen terugdenken aan de eerste keer dat ikzelf te maken kreeg met een situatie die voor mij bijzonder was, maar voor anderen inmiddels bijna dagelijkse kost als ik het zo om me heen hoor in Amsterdam in sommige buurten.

We hadden een feest gehad in Amsterdam Zuid Oost. Ik liep de parkeergarage in en zag net een aantal donkere jongens weglopen. Bij mijn auto aangekomen zag ik dat het slot van mijn linkerportier bij de bestuurder was geforceerd, mijn dashboard er uit lag (radio-cassettespeler er uit) en dat mijn achterbak leeg was gehaald (gereedschapskist en mijn bankkostuum). Ik twijfelde nog even om er achter aan te gaan, maar ben toch maar naar huis gereden. De volgende dag naar het politiebureau in de Bijlmer (nog op de oude plek). Bij aankomst werd ik te woord gestaan door een ENORME politieagent en een ENORME politieagente die als ik het uniform niet zou hebben gezien net zo goed uitsmijters hadden kunnen zijn in Scheveningen. Maar dit terzijde.

Ik stelde me voor, vertelde dat ik aangifte kwam doen en wat er gebeurd was. De eerste vraag die men stelde was: “ruitje ingeslagen of slot geforceerd met schroevendraaier?”. Toen ik meldde dat het slot van de portier aan de bestuurderskant geforceerd was met waarschijnlijk een schroevendraaier keken de twee agenten elkaar begrijpend aan en zei de politieagent tegen me “oh, dan is het de bende van…..”.

Ik was natuurlijk heel erg blij met dit antwoord. En ik sprak dan ook vervolgens de verwachting uit dat mijn spullen snel weer terug zouden komen. Men wist immers wie het waren? De twee agenten keken mij verbaasd aan en zeiden “Maar mijnheer De Bree, daar hebben we helemaal geen tijd voor en bovendien is dat veel te gevaarlijk. Er zijn hier flats en galerijen waar we alleen nog maar met zijn vijven heengaan”. En bovendien gaf men geen prioriteit aan dit soort inbraken. Er waren er te veel om te onderzoeken. Als ik mijn autoradio terug wilde hebben moest ik maar naar de zwarte markt gaan in Zaanstad of in die richting.

Ik stamelde verbaasd waarom ik dan een procesverbaal in zou moeten vullen als men er toch niets mee deed? Het antwoord was “voor de verzekering”.

Wanneer dit zich afspeelde? Het zal rond… 1992 zijn geweest. Maar waarschijnlijk heb ik dit volgens de voorzitter van het CDA ook gedroomd?

Tony de Bree www.positieftegengeluid.nl

Gerelateerde berichten:

1. Bakas ontleedt Palestijns vraagstuk (3, slot)
2. De anti-burka wet komt er aan (deel 4 en slot) - de rol van de media en conclusies

Een nieuw stadion is mooi. Het biedt volop mogelijkheden, zoals meer inkomsten uit recettes en horeca, en het zal in het begin uitnodigend zijn voor sponsoren. Er worden kantoren bij het stadion gebouwd, detailhandel en commerciële dienstverlening gevestigd.

Maar wegen de baten wel op tegen de lasten?

Hoe denken ze bij Heracles die 12,5 miljoen euro (plus rente) ooit terug te gaan verdienen? Het nieuwe stadion moet tot de nok toe gevuld zijn, anders komt de langetermijnvisie van de club in het gevaar. Natuurlijk, de club is gezond en er zal het eerste seizoen geen moeite zijn om seizoenskaarten aan de man te brengen, maar het is het gat dat daarna komt dat gevaarlijk is. Kijk maar naar de bezoekersaantallen van de Amsterdam ArenA.

De kans dat Heracles door de komst van het nieuwe stadion nog verder groeit, is nihil. De ploeg presteert voornamelijk dit seizoen al ver boven het eigen kunnen, maar deze prestaties zullen natuurlijk de nieuwe maatstaven worden binnen de organisatie. Dit brengt hogere salarissen met zich mee, hogere winstpremies, een sneller scoutingsbeleid, meer miskopen. De sneeuwbal van haken en ogen wordt met het betere presteren van Heracles alsmaar groter, hetgeen zal resulteren in situaties die NAC, Vitesse en ADO onder andere meegemaakt hebben en Feyenoord nu nog meemaakt. Een nieuw stadion voor 80.000 man, hoe komen ze erop in Rotterdam?!

En, nog belangrijker, is er wel regionaal draagvlak voor een nieuw stadion, dat het huidige Polman Stadion moet vervangen? Gezien de geografische ligging van de voetbalclub lijkt dit niet erg waarschijnlijk. Heracles zit namelijk gesandwiched tussen FC Twente, dat ook pas een nieuw stadion heeft, en verschillende eerstedivisieclubs, die met moeite de begroting rond krijgen.

Pas als deze eerstedivisieclubs wegvallen en Heracles echt een stabiele subtopper wordt (waar ze in Almelo van dromen), zal de club kans hebben om financieel te overleven. Consistent beleid is daar het sleutelbegrip, en dat soort beleid gaat vaak niet hand in hand met dromerige ideaalbeelden.

Kijk over tien jaar nog maar eens in Almelo. Grote kans dat het gedaan is met de jolijt van voorzitter Jan Smit, en dat dromen plaatsgemaakt hebben voor smeekbedes over het redden van de eens zo guitige, kleine boerenclub. Laten we hopen dat ik het mis heb.

Geen gerelateerde berichten

In augustus 2009 heeft het kabinet Balkenende IV de Staatscommissie Grondwet ingesteld. Deze commissie komt in oktober 2010 met haar eindrapport over grondwetswijzigingen. Op de speciale website van de commissie staat dat inmiddels consensus is bereikt over:

•· een betere rechtsbescherming van de burger, een betere toegankelijkheid van de grondrechten, en wellicht het vervallen van het rechterlijk toetsingsverbod.

•· het opnemen van een hoofdstuk Algemene bepalingen met uitgangspunten als ‘Nederland is een democratische rechtsstaat’, ‘het lidmaatschap van de EU’ en ‘het beginsel van respect voor de menselijke waardigheid’.

•· het opnemen van het recht op toegang tot de rechter en een eerlijk proces in de Grondwet. Dat geldt ook voor het recht op leven en het verbod van marteling en onmenselijke of vernederende behandeling en het slavernijverbod.

•· het niet opnemen van het recht op duurzaamheid, de vrijheid van de kunsten en een verbod van misbruik van grondrechten.

De commissie is nog niet klaar. Nader onderzoek vindt nog plaats naar het al dan niet opnemen van het recht op family life, het recht te huwen en het recht op eigendom. Ook de noodzaak van sociale grondrechten in het digitale tijdperk en de invloed en betekenis van internationale bepalingen op de nationale rechtsorde worden nog onderzocht.

De eerste resultaten van de Staatscommissie Grondwet lijken weinig opzienbarend, maar zijn zonder meer controversieel. Allereerst omdat ze een direct gevolg zijn van een zeer beperkte opdracht van het inmiddels gevallen kabinet. Over veel onderwerpen mag de commissie geen uitspraken doen, zoals de verhouding tussen rijk en gemeenten, de ministeriële verantwoordelijkheid, (correctieve) referenda, de gekozen burgemeester, burgerinitiatieven. Allemaal onderwerpen die volop leven in allerlei maatschappelijke discussies.

Na het rapport van de commissie Davids is ook de verhouding tussen internationale bepalingen en de nationale rechtsorde een zeer gewaagd vraagstuk geworden. Noch de internationaal vastgestelde mensenrechten noch het internationale volkerenrecht lijken voldoende in de Grondwet gewaarborgd. Worden de aanbevelingen van de commissie op dit punt wellicht grensverleggend?

Op de derde plaats roept vooral het voorstel om menselijke waardigheid grondwettelijk te regelen veel vragen op. De commissie heeft op nadrukkelijk verzoek van het oude kabinet naar dit begrip gekeken. Uit onderzoek van de commissie blijkt dat het begrip ‘menselijke waardigheid’ vaag en onduidelijk is en veel ruimte schept voor allerlei interpretaties in de rechtspraak. (Videogames met veel horror en geweld kunnen worden verboden op grond van de menselijke waardigheid. AvdAa) Ook vergroot het de kloof tussen mensen en andere levende wezens, want het gaat uitsluitend over mensen. Ook wordt in het onderzoek opgemerkt dat het begrip kan leiden tot inhoudsloze retoriek. De onderzoekster stelt daarom voor het debat over deze bepaling te verbreden en niet over te laten aan juristen.

Helaas meldt de commissie dat ze zelf geen dialoog zal organiseren vanwege een gebrek aan tijd en capaciteit. Wel wil de commissie stimuleren dat anderen dit doen. Ook kan er via de website van de commissie worden gereageerd op de opdracht en de voorlopige conclusies.

Ik ben erg blij met de openheid van de Staatscommissie Grondwet. Het is uniek dat een commissie de eerste uitkomsten online publiceert. Zeker op een moment dat de Tweede Kamer een discussie over de procedure voor grondwetswijzigingen controversieel ofwel verboden heeft verklaard.

Gerelateerde berichten:

1. Grondwet uit verdomhoekje; staatsgeheim of staatsgevaarlijk?
2. Grondwet uit verdomhoekje (3): hoe doen anderen het?
3. Grondwet uit verdomhoekje (2): van zwijgen naar uitspreken