Dit betekend dat de kiezer zelden zelf verschillen zal opsporen tussen het imago van politici en hun partijen, wat hen dus aangeschreven en aangepraat wordt door de media, en de identiteit van politici en hun partijen, welke tot uiting komt in verkiezingsprogramma’s. Zulke verschillen kunnen dus kiezer dus louter bereiken als ze worden opgespoord door de media en als er dan vervolgens een zodanige hoeveelheid aandacht aan gegeven wordt dat de kiezer het ook opmerkt. Een simpele ontkenning, op waarheid gebaseerd of niet, is echter al genoeg om de kiezer toch weer aan het twijfelen te brengen. Voor meerderheid van het electoraat, dat zich weigert echt te verdiepen in de identiteit van verschillende partijen, is het nu niet duidelijk wie er gelijk heeft en het voorval zal genegeerd worden. Een voorbeeld hiervan is de Netwerk-documentaire over de VVD. In de betreffende uitzending werd gesteld dat een bijstandsmoeder er, als het aan de VVD ligt, 1200 euro per jaar op achteruitgaat. Terwijl de VVD in de debatten, ondanks tegenovergestelde beweringen van linkse partijen, altijd zei de ‘zwakkeren in de samenleving’ niet te laten vallen. De liberalen gingen dan ook hard in tegen de aantijgingen van ‘Netwerk’ en kwam met eigen berekeningen. Niemand die ook maar enig idee had wie er nou gelijk had. 

Een andere manier waarop verschillen tussen het imago dat de partij probeert te creëren en de werkelijke identiteit aan het licht kunnen komen is wanneer lijsttrekkers er direct mee worden geconfronteerd. In debatten, bijvoorbeeld. De afgelopen campagne is dit veelvuldig gebeurd met het predicaat ‘hervormingspartij’. Ongeveer elke partij beweerde er één te zijn, om de kiezer te overtuigen op hen te stemmen. Zelfs de SP beweerde, bij monde van lijsttrekker Roemer ‘te hervormen als geen ander‘. Het moet niet gekker worden. 

Nog een voorbeeld van deze vrees om afgekeurd te worden door de kortzichtige kiezer is de manier van omgaan met de CPB-berekeningen door politieke partijen. De PvdA gaf aan het CPB een ander standpunt over de AOW-verhoging door dan in haar verkiezingsprogramma stond, omdat het beter zou staan in de doorrekening. Deze drie voorbeelden schetsen alle drie een beeld van een politieke partij die niet staat voor haar eigen programma. Waar komt deze angst vandaan? 

Deze angst komt voort uit de kortzichtigheid van het grootste deel van het electoraat gecombineerd met de subjectiviteit van de media. De media lopen namelijk de koploper in de peilingen achterna. Ze doen verslag van debatten op een manier die de winst van Rutte en zijn VVD moet verklaren (tijdens de campagne). Alles wat Rutte zegt wordt positief uitgelegd. Zo bezien zijn de media niet objectief, ze praktiseren deductie in plaats van inductie De kiezer, op zijn beurt, heeft de media als enige bron van informatie. Zij denkt niet te veel na en voelt zich vooral aangetrokken tot oneliners en verhalen die direct invloed hebben en gericht zijn op de zeer korte termijn. Zij komt niet verder dan de eerste regel van ‘De Telegraaf’. Hierdoor is beeldvorming heel erg belangrijk geworden. De kiezer bepaalt namelijk grotendeels op basis van wat zij vanuit de media waarneemt op welke partij zij zal stemmen. Dus op basis van observaties die uit de tweede hand zijn met een niet-objectieve tussenschakel. Daarom is het voor politieke partijen heel belangrijk om een goede beeldvorming te verwezenlijken. Dat er daardoor een wezenlijk verschil zit tussen wat de kiezer denkt dat een partij voor staat en waar een partij werkelijk voor staat, ach, dat maakt niet zoveel uit. Daar komen we toch pas vier jaar later achter. Deze mentaliteit is goed samen te vatten met de volgende uitspraak van Joseph Goebbels: “Een boodschap moet niet noodzakelijk waar maar wel eenvoudig zijn en luid genoeg herhaald worden: Waarheid is wat ik tot waarheid maak.”

Gerelateerde berichten:

1. Wat is de ware identiteit van een politieke partij?
2. Voer een kiesdrempel in!
3. De weer uitslaande veenbrand

Wat is een identiteit? Opnieuw een vraag niet die niet zomaar te beantwoorden is. Ik zou willen opperen dat de identiteit van een politieke partij het kompas is waarnaar men haar standpunten bepaalt. Een rijtje kernwaarden dus, waarnaar men, als het goed is, ook handelt. Dit roept nochtans een aantal problemen op. Bij een dergelijke definitie zijn enkele kernwaarden het primaat, waaruit concrete standpunten voortvloeien. Een dergelijke opsomming van kernwaarden is niettemin onvindbaar op de websites van de Nederlandse politieke partijen (of is bijzonder beknopt, bevat 4 (CDA) of 5 (D66) uitgangspunten die lang niet alle terreinen dekken). Aan standpunten over afzonderlijke kwesties is er evenwel geen gebrek. Hierdoor vindt het omgekeerde proces plaats: kiezers zijn slechts bekend met een beperkt aantal standpunten en destilleren daaruit wat volgens hun de identiteit van een politieke partij is. Door de onduidelijkheid, of het ontbreken, van een identiteit komt het meer dan zelden voor dat imago en identiteit aan elkaar gelijk gesteld worden door de kiezers. Dus: door het ontbreken van een duidelijke identiteit zijn partijen extreem gevoelig voor imagovorming. 

Hier komen de media om de hoek kijken. Tijdens de laatste verkiezingscampagne werd er door commentatoren regelmatig melding gemaakt van de haastige stijl van de campagne. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat de gemiddelde kiezer het meeste wat de media vinden klakkeloos overneemt en niet of vaag bekend is met de identiteit van een partij. Als je dit combineert met de hierboven beredeneerde conclusie dat de partijen extreem gevoelig zijn voor imagovorming snap je dat de partijen er alles voor over hebben om de beeldvorming te beïnvloeden. 

Nu zijn we aangekomen bij het tweede probleem: zo’n opsomming van uitgangspunten vlakt de invloed van de fractievoorzitter uit. In de ideale situatie is er ook geen onderscheid tussen het optreden van de partijvoorman en de partijidentiteit. Maar een identiteit is, zoals de existentialist Jean Paul Sartre het stelde, “een project dat zichzelf voortdurend ontwikkeld.” De diffusie van uitgangspunten in de standpunten van de partij gebeurt voornamelijk in het verkiezingsprogramma, wat geschreven wordt onder leiding van de partijleider. Kortom, de identiteit van een politieke partij is veranderlijk en vormt een synthese tussen de partijwaarden en de visie van de leider (die beide ook veranderlijk zijn). 

Daarnaast heeft de partijvertegenwoordiger natuurlijk een enorme invloed op het imago van de partij. Maarten van Rossem beschrijft dit in zijn boek ‘Waarom is de burger boos?’ op de volgende manier: ‘Omdat de televisie zich slecht of helemaal niet leent voor de doorgifte van abstracte informatie, personaliseert hij de politiek. De politieke leiders vallen samen met hun partijen en programma’s en de essentie van de politiek op de televisie is het conflict tussen verschillende politici: horse race journalism.’ 

Een bekende, heldere identiteit, een duidelijk kompas, is essentieel om te ontsnappen aan de ‘tirannie aan de urgentie’. Daarnaast is het evident om een solide basis te hebben, zodat niet de media bepalen wat de partij is (als een heldere identiteit ontbreekt dan geldt voor de kiezer: imago = identiteit). Met de veranderlijkheid in ogenschouw nemend kunnen we stellen dat de ware identiteit van een politieke partij een synthese is van kernwaarden, uitgangspunten die de partij en de leider kenmerken. Dat hierover onduidelijkheid heerst zorgt ervoor dat het beïnvloeden van de beeldvorming belangrijker is dan het met zelfvertrouwen uitdragen van de eigen identiteit en dat is een zorgwekkende constatering.

Gerelateerde berichten:

1. Partij van de Toppers? Weg met de versnippering…
2. Identiteit
3. De VVD als pro-business partij?

Fractieleider Verhagen heeft de steun van 17 fractieleden, de partijvoorzitter en het merendeel van de provinciale bestuurders. Klink heeft slechts drie medestanders in de fractie maar veel steun van prominenten als Ruud Lubbers, Dries Van Agt, Cees Veerman, Herman Wijfels en Doukle Terpstra. De oude richtingenstrijd is weer losgebarsten. De christelijk socialen die eigenlijk liever met de PvdA zouden willen regeren, maar een duidelijke minderheid zijn, staan tegenover de - over het algemeen jongere - christelijk conservatieven. De ’socialen’ roeren zich weer net als bij het tot stand komen van het kabinet van Agt-Wiegel, dat leverde toen 10 loyalisten op, die overigens nooit tegen het kabinet stemden. 

Maar de historie herhaalt zich vrijwel nooit. Toch durf ik wel een uitspraak te doen. Als de vier blijven dwarsliggen en desondanks tóch in de fractie willen blijven zitten komt er zaterdag a.s. een congres waar de dissidenten ondanks al hun prominente steun door een tweederde meerderheid zullen worden worden veroordeeld omdat zij de spelregels willen veranderen tijdens de wedstrijd (de formatie Opstelten), die bij het begin unaniem dus ook door Klink cs werd gesteund. Klink cs moeten dan hun zetels vrijwillig opgeven of zich afsplitsen. In beide gevallen lopen de dissidenten dan zware averij op, die hun geloofwaardigheid aantast en heeft Verhagen de discipline hersteld. Maar als Klink nu zijn keutel intrekt heeft hij zich ook onmogelijk gemaakt, zijn carriere lijkt dan ook ten einde. 

Mocht Verhagen onverwacht opgeven en de formatie stoppen dan is zijn politieke carrière afgelopen. Als ik nu mijn geld op een van de kemphanen zou moeten zetten dan zet ik in op strateeg Verhagen. We weten al over enige uren wat het wordt. 

Iets anders is of VVD en PVV dit spel nog willen afmaken met het CDA. In ieder geval wordt de VVD weer gestraft voor hun uitdijende informatie tactiek, die het tegenstanders ruim mogelijk maakt de troepen tegen hen te mobiliseren.

Gerelateerde berichten:

1. Democratie lijdt onder gebrek welsprekendheid politici
2. Verhagen ziet nul komma nul
3. Politieke systeem lijdt aan niet te herstellen achterstallig onderhoud

• 1) Dat veel Nederlanders weinig van de Islam moeten hebben, bevreesd als zij zijn voor de agressieve kant ervan, zie o.a. 9/11 de instorting van de WTC torens in New York
• 2) Dat veel Nederlanders criminaliteit die in overmaat door specifieke bevolkingsgroepen wordt bedreven niet meer door de vingers willen zien denk primair aan zero tolerance bij Antillianen en Marokkanen
• 3) Dat het principe gelijke monikken gelijke kappen onder druk staat, omdat een (klein?) deel van de bevolking het nut niet ziet om de bestaande grondrechten van scheiding tussen Kerk en Staat te handhaven. Minister Donner laat zelfs de theoretische mogelijkheid open dat de Sharia bij ons kan worden ingevoerd.
• 4) Dat veel mensen genoeg hebben van de zompige corporatieve staat, een model dat door het fascisme tot perfectie is opgevoerd en in ons land slechts is gedemocratiseerd, maar niet is afgeschaft. Gevolg veel instituties die niet democratisch gekozen zijn maar wel veel macht hebben zoals de SER
• 5) Dat er nooit sprake is geweest van eenheid in Nederland , maar dat dit door de vreemdzame co-existentie tussen de verschillende zuilen decennia lang wel zo leek en regenten als Lubbers daar ook meer en meer hun geloof van hebben gemaakt, zij beschouwden zich als uitverkorenen, quod non
• 6) Dat coalities met compromissen die vlees noch vis zijn weinig tot stand brengen, maar wel vast onderdeel zijn geworden van onze doorgeschoten poldercultuur. Het volk vervult dit in toenemende mate met afkeer.
• 7) Dat het volk zich bewust is dat de bureaucratie in Den Haag en in het land steeds meer uitdijdt met overbodige bestuurslagen, neo-bedrijven en adviescolleges, de ambtenaren meer met zichzelf bezig  zijn dan met het volk. Maar die laatsten mogen wel de rekening betalen.
• Dat benoemde functionarissen zoals burgemeesters en Commissarissen van de Koningin de democratie niet meer per definitie dienen; het steeds mondiger volk wil ze zelf kiezen ( als ze nog nodig zijn) en ze op hun daden kunnen afrekenen
• 9) Dat splitsing en her-bundeling van oude middenpartijen in duidelijke rechts-links verhoudingen, dus persoonlijke verantwoordelijkheid plus kleine staat versus vadertje staat zorgt voor U en minder persoonlijke verantwoordelijkheid, onvermijdelijk lijkt en door steeds meer kiezers wordt gewenst.
• 10) Dat de digitale revolutie de mondigheid van de burgers om hun mond open te doen drastisch vergroot heeft, waardoor de representatie-democratie met volksvertegenwoordigers die alles namens ons beslissen onder grote druk staat 

Het is nu zaak om die prominenten echt kleur te laten bekennen. Als zij en hun achterban zich niet meer thuis voelen bij de oude partijen, laten zij zich dan afsplitsen dat zal de DUIDELIJKHEID alleen maar dienen. De PvdA, CU, D66 en GroenLinks kunnen van deze afvalligen profiteren en wellicht (veel) groter worden

Als dit allemaal lukt dan verdient Wilders een standbeeld want hij heeft dan eindelijk iets bereikt wat Fortyun en D66 nooit gelukt is, nl ontploffing van het huidige politieke stelsel. Wat niet betekent dat iedereen een aanhanger hoeft te zijn van zijn gedachtengoed. Lubbers, Veerman en Weisglas zijn ook helden, maar van het verleden, die de tegenstellingen eindelijk zichtbaar hebben gemaakt

Gerelateerde berichten:

1. Waarom laat de VVD de formatie niet over aan Veerman en Cohen?
2. Verhagen zet Lubbers mat
3. Lubbers doet Couppoging binnen CDA

Kruistochten zijn wel de bekendste historische “ontmoetingen” tussen christenen en moslims. Vanaf het einde van de elfde eeuw tot in de dertiende eeuw werden deze rooms- katholieke veroveringsoorlogen vanuit Rome georganiseerd. Doel was de andere godsdienst een genadeloze slag toe te brengen en het vestigen van christelijke graafschappen en hertogdommen in het Midden- Oosten om de politieke macht van moslims voorgoed te breken. Tot circa 20 jaar geleden zijn er nog verwoede minikruistochten tegen islamitische enclaves in Europa op de Balkan gevoerd. Angst en haat voor de onbekende andere cultuur waren de katalysator voor dit soort wederzijdse vergeldingsacties tussen christenen en moslims. 

Het ging meestal nooit om een godsdienstig geschil want achter de religieuze façade gaat een behoefte aan een absolute wereldse macht schuil. Om die te bereiken moest tegen elke prijs ieder zelfstandig kritisch nadenken in de kiem worden gesmoord. Beide godsdiensten volharden daartoe in het uitvaardigen van fatwa’s, encyclieken, geboden, verboden en decreten. 

De geringste intellectuele of religieuze afwijking in de leer werd aangegrepen om andersdenkenden aan te pakken. Toen in een zelfbewuster en kritischer wordende Europa de brandstapel niet meer werkte, werd de onfeilbaarheid van de paus uitgevonden.  In 1929 is daartoe onder de naam Vaticaanstad het nieuwe hoofdkwartier van de katholieken heropgericht. 

Ontzuiling en teleurstelling over het uitblijven van pluriformiteit en vrijheid van mening binnen de Kerk hebben bijgedragen aan de onkerkelijkheid. Het versnipperde christendom is gedegradeerd tot een subcultuur en daarmee tot een randverschijnsel in de politiek.

Sterkere stromingen als liberalisme, socialisme, democratie, tolerantie, medemenselijkheid en gastvrijheid hebben steeds meer terrein veroverd.

In hun geldingsdrang en enthousiasme tot internationale solidariteit hebben socialisme en liberalisme aan de oude historische vijand van het christendom, de islam, ruimhartig en weinig doordacht de kans gegeven zich alsnog in Europa te vestigen. 

Het is naïef te veronderstellen dat de moslimwereld dezelfde ontwikkeling als de westerse wereld zou hebben doorgemaakt. De islam in Europa is van een individualistisch en tolerant denken mijlen ver verwijderd. De islam is nog steeds een totalitair stelsel, zoals nog niet zolang geleden ook een groot deel van de christelijke wereld dacht in termen van absolute waarheid.

Een Europees grondwetsartikel op een verbod op iedere bemoeienis van godsdienst met politiek levert een helder standpunt voor de toekomst van Europa op. Het geeft aan de in Europa verblijvende moslims duidelijkheid wat Europa zelf verstaat onder scheiding van Kerk en Staat. Daarmee is de kritiek op islamieten in Europa die de westerse vrijheden bedreigen in ieder geval ontdaan van het meten met twee maten.

Gerelateerde berichten:

1. ‘Wanneer zeggen de moslims: genoeg, Geert’
2. De eeuwige strijd tussen ‘edelen’ en ‘hufters’
3. Tsunami? Nederland telt minder moslims

Generatie Lubbers afgeserveerd

Vandaag opent de Volkskrant met schokkend nieuws voor de CDA-prominenten die de afgelopen week zo’n stampij hebben gemaakt: bij het middenkader van het CDA is het De Volkskrant bij een telefonische rondgang nauwelijks gelukt mensen te vinden die een goed woord over hebben voor de acties van de partijprominenten.

CDA-middenkader
De Volkskrant heeft zaterdag en zondag willekeurig zitten bellen met actieve CDA’ers: raadsleden, wethouders, bestuursleden en andere lokale semi-prominenten. Als men op een tegenstander van de besprekingen stuitte, was deze nog steeds van mening dat eerst het eindresultaat van de onderhandelingen moest worden afgewacht.
Critici van de PVV zijn desondanks bereid te denken over samenwerking, niet in het minst door de verkiezingsuitslag. Over de ontijdige bemoeienis met de onderhandelingen lijkt de communis opinio te kunnen worden gedefinieerd als:

‘Het zijn net kleine kinderen, die prominenten. Die denken dat ze nog steeds de dienst uitmaken.’

Er zijn er genoeg die de verschillen met de PVV niet groot vinden:

‘Wat Wilders zegt, is niks nieuws, maar hij zegt het wat korter. Een meerderheid vindt dat het wat scherper kan.’

Scheuring
Sommigen vrezen een scheuring in de partij, maar anderen laat dat onverschillig. ‘Mensen zijn vrij om zich bij ons aan te sluiten of niet.’ Veel semiprominenten vinden dat er al een scheuring heeft plaatsgevonden. Ze wijzen op het weglopen van grote aantallen kiezers, of op het gapende gat tussen landelijke en lokale partij.

Vrijwel alle ondervraagden tonen groot vertrouwen in de onderhandelaars. Als die met een akkoord komen, zal dat ‘binnen de kaders’ liggen zoals het CDA die heeft vastgesteld zo meent men.

Maurice de Hond
Een meerderheid (69%) van de CDA-kiezers keurt volgens de peiling van zondag de kritiek van Lubbers af. Niettemin daalt ook de steun van de CDA-achterban voor het beoogde kabinet.

De gevolgen van dit artikel zijn ongetwijfeld heel groot. Dit slaat de basis onder de positie van de prominenten finaal aan gruzelementen, en hun rol lijkt hiermee uitgespeeld. Het is niet alleen denkbaar wat men nog in stelling zou kunnen brengen na het offensief van de afgelopen twee weken, maar nu blijkt dat ook nog gebaseerd te zijn op een schromelijke overschatting van het eigen belang en positie. Heel wel mogelijk dat er nog een paar prominenten zich beschaamd uit de partij zullen terugtrekken, maar dat zal niet meer zijn dan een voetnoot van het Waterloo van de generatie uit de jaren zeventig en tachtig.

Volkskrant
Het onderzoek van de Volkskrant betekent niet alleen een verpletterende overwinning voor Maxime Verhagen middels een tegenaanval vanuit onverwachte hoek, maar het toont ook een breuk in de algemene houding van de media van de afgelopen weken.

Het is ironisch dat juist De Volkskrant, van origine een katholiek blad en in de afgelopen decennia vaandeldrager van een zeer links gedachtegoed, de oude regentenkliek binnen het CDA deze vernietigende klap toebrengt. Hiermee staat vrijwel vast dat de formatie de komende weken een relatief rustig vervolg zal hebben, met waarschijnlijk een akkoord als afsluiting.

Congres
Het CDA-congres zal zeker nog enige harde noten kraken, maar of dat zal gebeuren in de aanwezigheid van de gevallen grootheden van weleer moet worden betwijfeld. Het Volkskrantonderzoek toont ondubbelzinnig dat het congres hen niet vriendelijk gezind zal zijn.

Het is een historische week geweest met een zowel fraaie als toch verrassende ontknoping. Te stellen dat er een tijdperk is afgesloten is niet teveel gezegd.

Gerelateerde berichten:

1. PvdA kandidatenlijst: veel oude bekenden met wat nieuwe franje
2. Zero tolerance is de enige oplossing tegen criminaliteit
3. CDA pleegt harakiri

Het ontstaan van politieke prominenten als establishment, de tendentie tot oligarchisering van de eerste verantwoordelijken, de sterke groei van stroopachtige besluitvorming en de  moeizame niet werkende compromissen, hebben de democratie een bijzonder slechte naam bezorgd. De kloof tussen Den Haag en het electoraat is altijd markant geweest en ondanks vele mooie politieke uitspraken nog steeds intact. 

Bij veel prominente politici lijkt een soort dedain voor de kiezer te zijn ontstaan waardoor het wachten is op de volgende, nog heviger uitbraak, van de al lang woedende veenbrand. Politici hadden en hebben veel macht, maar weinig persoonlijk gezag. En mocht een huidige politicus enig gezag verwerven dan wordt opvallend genoeg meestal vanuit eigen politieke kringen er alles aan gedaan om hem dat te ontnemen.  Stokpaardjes worden druk bereden, met als gevolg een enorme betutteling, terwijl de werkelijke belangrijke zaken voor Nederland niet worden aangepakt. Door al dit politieke gedoe verliest het politieke handwerk aan allure. Het gebrek aan onderling respect binnen de eigen politieke partij schaadt het aanzien van de politiek in zijn totaal zeer. Prominente politici moeten zich eens realiseren dat niet bepalend is de macht die je jezelf toedicht, maar de macht die de samenleving je geeft.

De oudere politici moeten zich blijkbaar nog eigen maken dat de politieke ideologieën uit het Industriële Tijdperk geen toepassing meer vinden. 

Over de veranderingen waar we in de 21^ste eeuw versneld en in toenemende mate mee te maken krijgen, zijn twee dingen te zeggen: De veranderingen zijn zo fundamenteel dat met enige aanpassing de zaak “repareren”niet meer volstaan kan worden. En om het volle profijt van de veranderingen te kunnen realiseren, moeten de zaken vanuit een nieuwe conceptie worden aangepakt. 

Het blijkt steeds duidelijker dat veel oudere bestuurders niet beseffen dat de winnende strategie vanuit hun tijd  de verliezende strategie voor de toekomst is.

De geschiedenis van elkaar opvolgende tijdperken leert dat het met hen die vooral bedreigingen zagen en daarom liever alles bij het oude lieten, gewoonlijk minder goed afliep dan met hen  die de kansen, behorende bij een nieuw tijdperk, grepen.

Gerelateerde berichten:

1. Beatrix pleegt een coup en behandelt Rutte als schooljongen
2. Wat hebben Lubbers, Veerman en Weisglas gemeen?
3. Spreken is zilver zwijgen is goud

Vandaag weer Cees Veerman met zijn open brief mede namens voormalig eurocommissaris Frans Andriessen, oud-ministers Hanja Maij-Weggen en Bert de Vries, ex-partijvoorzitter Tineke Lodders, oud-voorzitter van de SER Herman Wijffels, voorzitter Doekle Terpstra van de HBO-Raad en nog bijna 50 anderen in NRC.„De beoogde coalitie is noch in het belang van het land, noch in het belang van onze partij”, schrijven de ondertekenaars. Er zal een „scheiding der geesten in de samenleving” ontstaan, aldus de auteurs, die een ,,afsplitsing” in de partij vrezen. 

Dat laatste lijkt mij juist erg goed want dan zou er eindelijk een duidelijke scheidslijn komen tussen links en rechts. Dat zou het juist onmogelijk maken dat we weer een onduidelijk polderkabinet krijgen als Balkenende IV, waar coalitiepartners het onderling over weinig eens zijn en er dus weer niets gebeurt. Maar helaas ook met een rechts kabinet zitten we met tegenstribbelende linkse CDA ers en een soms onwillige PVV. Die laatste partij zorgt waarschijnlijk voor stagnatie bij de formatie. Die partij heeft eigenlijk een links sociaal programma, waarbij alle sociale voorzieningen niet mogen worden aangetast, een onmogenlijke eis, temeer omdat al de drie betrokken partijen ook al niet willen tornen aan de onzinnige hypotheekrenteaftrek Hoe kom je dan tot 18 miljard structurele bezuinigingen per jaar? 

Verhagen moet daarnaast zorgen voor het waarborgen van onze burgerrechten, alle mensen moeten gelijke rechten hebben in Nederland. Mohammedanen en niet Westerse immigranten mogen niet worden gediscrimineerd. Dat zal wel in het formatie akkoord worden vastgelegd, al verhindert dat niet dat die discriminatie blijft voortduren op grote schaal, want veel Nederlanders moeten niets hebben van de Islam of de Haagse politici dat nou aanvaardbaar vinden of niet. 

Het verklaart ook het geringe succes van de hulpactie voor drenkelingen in Pakistan. Een ‘deskundig’ hoogleraar ontkende  bij BNR dat de impopulariteit van dat land er ook maar iets mee te maken had, maar die kan maar beter bij Ad Melkert in de leer gaan hoe je zo goed mogelijk onderbuik gevoelens bij het volk kunt ontkennen. Die zijn er gewoon en die poetsen Veerman cs met hun beleidskeuzes niet weg, tenzij je Wilders met zijn aanhang demoniseert. Voor het oplossen van integratie vraagstukken zijn veel hardere maatregeen nodig dan Den Haag met Veerman cs heeft ondernomen. 

Concluderend: rechts heeft gewoon geen echte meerderheid, daarom verloopt de formatie Opstelten zo moeizaam. Ik hoop natuurlijk toch op een kabinet Rutte, dan kan hij eens laten zien wat hij kan. 

Maar soms denk ik: de VVD kan met de PVV maar beter in de oppositie gaan. Veerman cs opzadelen met het uitvoeren van acties die dan wél in het landsbelang zouden zijn. De verkiezingen in maart komen er aan en het volk zal dan duidelijk zijn, met Wilders z’n achterban en de liberalen in de oppositie zal de winst dan grootschalig binnen kunnen worden gehaald. Intussen mag links met Veerman en Cohen dan nog een paar maanden doormodderen. Die maken echt niets klaar wat de meerderheid van kiezers zal aanspreken, dat dat maakt dan de weg voor een echt rechts kabinet vrij.

Gerelateerde berichten:

1. Cohen wordt geen premier, zeker niet van alle Nederlanders (Wilders ook niet)
2. Wat hebben Lubbers, Veerman en Weisglas gemeen?
3. Wilders is de winnaar van de formatie van 2010

In de Telegraaf van donderdag 26 augustus staat: “een ruime meerderheid van de EU-burgers is voorstander van nauwere economische samenwerking van de EU-lidstaten. Dat blijkt uit een donderdag gepubliceerd onderzoek van de Europese Commissie. Ook meer toezicht van de EU op financiële instellingen kan op instemming van de EU-burgers rekenen. Volgens het in mei uitgevoerd opinieonderzoek vindt 75 procent van de EU-burgers het een goede zaak als de EU-lidstaten hun economische en financiële beleid beter coördineren. Dat is 2 procent meer dan in een vergelijkbaar onderzoek in het najaar van 2009. In Nederland is de steun voor meer economische samenwerking in de EU nog groter, namelijk 84 procent. Dat is 5 procent meer dan bij het vorige onderzoek”. 

Dit kunnen de politici die zich blijven verzetten tegen bijvoorbeeld Europees toezicht op banken, een Europese belasting, controle op de kwaliteit van nationale begrotingen, in hun zak steken. Hopelijk zullen ook VVD en PVV, die zich behoorlijk anti-Europees opstellen, ontdekken dat het financiële voordelen kan hebben om op steeds meer gebieden Europees te gaan samenwerken, inplaats van alles zelf te doen.

Gerelateerde berichten:

1. Kunnen Europese regeringen zuinig blijven?
2. De slappe knieën van Europese leiders
3. Alle grote Europese banken slagen voor de stresstest.

Prominente politici kunnen veel waarde voor hun politieke partij als stille, onzichtbare adviseur en klankbord hebben.  Echter, op het moment dat zij zich zo nodig in en via de media gaan manifesteren, devalueren zij zich zelf en hebben zich feitelijk als politieke prominent gediskwalificeerd. Dit omdat zij veelal uit ijdelheid hun mening geven en zelf vinden dat ze  “de morele plicht” hebben deze publiekelijk (gevraagd of ongevraagd) kenbaar te maken. Het ontbreekt hen veelal aan enige objectiviteit en nuance. Maar wat erger is dat zij hun mening als zogenaamde deskundige verkondigen zonder over alle relevante gegevens te beschikken en dienovereenkomstig geen beeld of een onjuist beeld hebben van de totale context waarin naar oplossingen moet worden gestreefd. 

Daarmee lopen ze de huidige politieke verantwoordelijken ongepast voor de voeten in hun “Heintje Davids gedrag”. In mijn ogen heeft dat geen enkele positieve noch constructieve functie; integendeel zelfs. Het is het duidelijke bewijs dat vele politieke prominenten de media aandacht node kunnen missen. En dat geeft te denken. Immers voor prominente politici geldt in het bijzonder: Noblesse Oblige. 

Daarom vraag ik mede namens vele andere Nederlanders ( zo is me de laatste weken steeds duidelijker geworden), alle prominente politici hun huidige politieke leiders niet voor de voeten te lopen, hun eigen politieke partij alleen desgewenst intern te adviseren en hun mening niet publiekelijk bekend te maken. Daardoor voorkom je tevens dat prominente politici het gereedschap van de media worden om op een wel erg doorzichtige en storende wijze bepaalde blijkbaar gewenste opvattingen kracht bij te zetten.

Gerelateerde berichten:

1. Goud of zilver kopen, of geen van beiden?
2. Grondwet uit verdomhoekje (2): van zwijgen naar uitspreken
3. CDA pleegt harakiri