Het televisieprogramma Zembla plaatste afgelopen weekend de (voormalige) hoogste bazen van zorgonderneming Philadelphia – voor verstandelijk gehandicapten – weer eens op het podium. ‘Philadelphia’ betekent zo veel als ‘broederliefde’, leer ik van de voice-over, en broederliefde heerste er binnen de Raad van Bestuur als ook de Raad van Commissarissen ruim voldoende. Hoewel de een tot taak had de ander te controleren, lukte het de hoogste heren van de Stichting Philadelphia Zorg om van 25 miljoen euro’s aan reserves -waarvan nog vier ton resteert – af te glijden naar 23 miljoen verlies, waar elke maand een miljoen bij komt. Oorzaak; de agressief om zich heen slaande griep die grootheidswaan heet. Ook hier won hebzucht van ethiek. Grootgraaien van moraal. Prestigedrang van fatsoen. Geld dat binnenkomt via onder andere donaties en de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) – gemeenschapsgeld dus – werd door de baasjes geïnvesteerd in prestigieuze objecten; kastelen, kloosters en hotels.

De Philadelphiabazen Frits Brink (jaarlijks inkomen zo’n 275.000 euro) en Theo Kralt stappen uiteindelijk weliswaar op, maar voorzitter van de Raad van Commissarissen Elco Brinkman blijft lekker zitten waar hij zit. Gezellig tussen zijn ‘CDA-vrinden’, want in die CDA-signatuur lijkt bij Philadelphia de angel te zitten. In de hoogste regionen van de Stichting, zowel op bestuurlijk niveau als aan de kant van toezichthouders, ontmoeten zich CDA-prominenten als Brinkman, Hans Borstlap, Hans Hillen, tot voor kort ook Minister Ernst Hirsch Ballin en andere, minder beroemde CDA-leden.

Als al je vriendjes er een financiële puinzooi van maken, kun je niet anders dan voor hen smoezen verzinnen, moet Hans Hillen gedacht hebben. Die verklaarde namelijk, in de stoel bij Harry Mens, dat zijn collegae de afgelopen jaren ‘hun hart lieten spreken en te weinig hun hoofd’. Ja, want al dat geld dat in exorbitant dure panden werd gepompt, moest meer geld genereren dat de hulpbehoevende gehandicapten ten goede kwam. Ze bedoelden het allemaal hartstikke goed, de topmannen van Philadelphia, weet Hillen.

Ondertussen meldt het personeel, dat elke dag in de weer was en is met de cliënten van de zorginstelling, dat het zuinig moet zijn met zijn uren, ouders van patiënten moet vragen om bij te springen en noodgedwongen soms niet meer dan een minimum aan zorg verleent. Maar dat ontgaat de sigaarrokers misschien, want met – in het geval van Brinkman – 23 nevenfuncties onder andere als lid van de SER, bestuursvoorzitter van ABP en vicevoorzitter van VNO-NCW, zie je vast wel eens een detail hier of daar over het hoofd.

Aan het slot van de Zembla-reportage spreekt advocaat G. Dommerholt. Hij stelt dat situaties als die bij Philadelphia twintig jaar geleden ondenkbaar waren, simpelweg omdat er toen nog geen sprake was van marktwerking binnen een sector als de zorg. Hoge salarissen om topmensen aan te trekken, zegt hij, brengen binnen deze sector weinig goeds. Misschien moet de zorg met topmannen wel helemaal niks te maken willen hebben. En daar heeft Dommerholt een punt.

Al begin ik me zo langzamerhand af te vragen welke branche wel welvaart bij dit type bestuurders. Zonnekoningen als Brink en Brinkman, maar ook voormalig bestuursvoorzitter van de Amsterdamse woningcorporatie Rochdale Hubert Möllenkamp – met z’n sportwagen en chauffeur, zijn Spaanse villa en riante salaris -, om van de bankbaasjes met hun malafide producten nog maar te zwijgen, we kunnen ze volgens mij missen als kiespijn en hun functies ook.

Ik bedoel, als één mens tien functies kan bekleden, of twintig, dan kan dat enkel misbare functies betreffen, toch? In acht genomen dat zo iemand ook nog vrienden ontmoet, vakantie viert, vrouwen versiert of huwelijken onderhoudt, moet het wel gaan om non-functies.Afschaffen dus, net als de topmens. Want die hangt me nog bijna meer de keel uit, dan de kredietcrisis zelf.

Geen gerelateerde berichten

5 Reacties to “Gezocht: effectief medicijn tegen grootheidswaan”