Lol doet leren

jurriaan.van.rijswijk

Tags: everything bad is good for you | jongeren | leren | onderwijs | serious games | training

russ_1 Games die ingezet worden voor training en opleiding – serious games heten ze - zullen voor velen iets tegenstrijdigs hebben. In werkelijkheid zijn games uitermate geschikt om mensen iets te leren. De reden hiervoor is dat er een belangrijke relatie is tussen leren en het hebben van lol.

Mensen leren en onthouden dingen omdat onze hersens automatisch patronen herkennen. Denk maar aan het goede gevoel dat je krijgt als je ineens iets snapt of herkent. Dat goede gevoel wordt veroorzaakt door de endorfine die vrijkomt in de hersens als beloning voor het herkennen van het patroon. Het spelen van games werkt precies hetzelfde. Een game daagt mensen uit om levels te halen. Iedere keer als een nieuw level wordt bereikt komt er endorfine vrij en daarom is gamen leuk. Door onderwijs en trainingen te verpakken in een game kunnen mensen dus spelenderwijs iets leren.

Gelukkig is het gebruik van games binnen het onderwijs in opkomst. De grafiek van mediaconsumptie van jongeren gedurende een dag maakt duidelijk dat het een keer tijd zal worden. Want daar waar de dalen in de grafiek zichtbaar zijn is het moment dat jongeren op school zitten, de stakkers.

grafiek Leren door het lezen van boeken is dan ook niet de manier om mensen iets te leren. Dit is heel aardig verwoord door Steven Johnson in het boek ‘Everything bad is good for you.’

Hij legt in een metafoor met dodelijke precisie uit wat het essentiële verschil is tussen gaming en het lezen van een boek. Hij zegt: Stel dat de culturele ontwikkeling andersom was verlopen. En dat games rond de tijd van de boekdrukkunst waren uitgevonden en we speelden al 500 jaar videogames voordat het boek werd uitgevonden. Boeken waren een enorme rage en ouders begonnen zich zorgen te maken. Hoe zouden de commentaren die verschenen in de online nieuwsberichten eruit zien. Zoiets als dit: Het lezen van een boek stimuleert de zintuigen weinig. Zo anders dan bij videogames, waarbij het kind een levendige 3D wereld betreedt met bewegende beelden en bijpassende muziek bestuurd door fysieke beweging van het lichaam. Boeken zijn bladzijdes vol met dorre woorden. Ze kunnen kinderen enorm isoleren. Met videogames gaan kinderen sociale contacten aan met leeftijdgenoten om samen allerlei virtuele werelden te verkennen. Om een boek te kunnen lezen daarentegen moet een kind zich afzonderen en heeft het geen contact met andere kinderen. Lezen is niet actief en interactief maar juist heel passief. Met boeken lezen wordt kinderen geleerd het verhaal te volgen in plaats van de regie te hebben zoals met games. Dit filmpje brengt het betoog van Johnson in beeld.

Een filmpje kijken is al leuker dan lezen, vindt u ook niet?
Voer voor discussie dus. De komende tijd hoop ik in Pluspost serious games te gaan bespreken. Voorbeelden: Kinderen met kanker die sneller herstellen door het spelen van een spel, brandweerlieden die complexe en gevaarlijke situaties kunnen inschatten voordat het te laat is, leerlingen van ROC’s die vier keer zo snel Engels leren als in klassikaal verband en geesteszieke mensen die zichzelf leren te beheersen.

Gerelateerde berichten: