zondag 07 februari 2010, 06:36
Maximaal 5 commissariaten per persoon: prima voorstel
Tags: banenstapelaars | Bernard Wientjes | code Tabaksblat | Dolf van den Brink | Ewoud Irrgang | maximum commissariaten | VNONCW | Wim Piibes
Het lijkt er op- dat er definitief wordt afgerekend met banenstapelaars, maar de oppositie is hardnekkig, want de belangen van de middenpartijen CDA, VVD, PvdA en D66 zijn groot.
De Tweede Kamer heeft in December een amendement op de regels van het het
ondernemingsbestuur van SP Kamerlid Ewoud Irrgang met minieme meerderheid aangenomen. Het aantal toezichthoudende functies wordt hierdoor op maximaal vijf gesteld. Vóór was links, behalve de SP ook PvdA, GroenLinks en de Partij van de Dieren, verder de PVV. Het amendement is een uitbreiding van de wettelijk verankerde normen uit de code- Tabaksblat voor goed ondernemingsbestuur (2003) dat commissarissen van beursgenoteerde bedrijven niet meer dan vijf commissariaten mogen hebben. Daarbij telt de functie van president-commissaris dubbel. Ook in deze uitbreiding van Irrgang tellen voorzitterschappen dubbel.
Het gaat dus niet meer alleen om commissariaten en vergelijkbare toezichthoudende functies bij grote bedrijven, maar nu ook bij zorginstellingen, scholen en woningcorporaties. Het geldt ook voor leden van een raad van toezicht bij grotere stichtingen (meer dan 250 werknemers, meer dan 35 miljoen euro omzet). Daardoor komen bij elkaar honderden van deze organisaties ook onder de werking van deze wet te vallen.
Na de grote bedrijven zijn dus de polderinstituten aan de beurt, volgestopt met ex partijbonzen als toezichthouders. Juist daar waren de laatste jaren grote schandalen zoals bij Meavita en Philadelphia.
Ongetwijfeld een harde klap voor de stapelaars, die vaak 20 of meer banen hebben en het verzet is dan ook groot. Niet alleen bij monde van Dolf van den Brink ( ex ABNAMRO), die vreest dat de Old Boys de minder lucratieve bijbaantjes zoals bv van scholen en andere non-profit instellingen zullen afstoten. Daarbij impliciet een signaal gevend dat de maatschappelijke betrokkenheid van de heren niet als erg groot moet worden beoordeeld.
Nu is ook mammoet wergeversorganisatie VNONCW , een van de meest bureaucratische organisaties in Nederland met circa 200 bestuurders, in het geweer gekomen. Voorzitter Bernard Wientjes waarschuwt de senatoren van de Eerste Kamer per brief voor de nieuwe regel die de Tweede Kamer heeft aangenomen. ‘Door de bepalingen zal het aantal beschikbare, gekwalificeerde commissarissen en toezichthouders over de hele linie sterk afnemen.’ De regeling werkt volgens hem averechts.’ Eerder waarschuwde Rijksmuseum-directeur Wim Pijbes voor ‘maatschappelijke verarming’ door het amendement-Irrgang.
Wat Van den Brink, VNO en Pijbes eigenlijk zeggen zijn twee dingen. 1) het talent voor goede toezichthouders is erg schaars, 2) één toptalent kan beter 20/30 functies vervullen dan meerdere ‘normale’ toezichthouders, die er slechts maximaal 5 hebben.
Ik hoop dat de Eerste Kamer de rug recht houdt en dat eindelijk wordt begonnen met het opruimen van dit decadente overijpe polderveschijnsel. Er is genoeg talent voor toezicht zeker als men aan zo’n baan voldoende tijd kan geven, het dwingt bovendien tot diversiteit.
De old boys als Brinkman (CDA), Nijpels (VVD) Staal (D66)en Alders (PvdA) zullen zich dan terug trekken op enkele nog (?)veilige bastions Daaarna zullen veel polderinstituten, als ze nog bestaansrecht hebben, geleidelijk beter worden bestuurd met nieuw talent als commissaris. Net zoals na Tabaksblat met veel beursfondsen is gebeurd. Deze opruiming zal zeer vitaliserend werken, ik hoop echt dat Den Haag het licht ziet, maar ik ben er niet gerust op.
Jammer dat de liberalen - VVD en D66 - het hier (opnieuw) laten afweten.
Gerelateerde berichten:
- Persoon van het jaar
- De wereld van Hans Wiegel: vriendjespolitiek en mislukte commissariaten
- Maximaal martelen
Wat een flauwe kul zeg, dat ‘maatschappelijke verarming’ effect. Op de eerste plaats heeft de recente geschiedenis niet laten zien (de crisis), dat ‘maatschappelijk verrijkt’ zo scherp is. Daarnaast creeer je een grotere betrokkenheid van mensen als ze toezichthouder zijn. Ik, als ex-toezichthouder, heeft zelf ervaren wat voor effect het heeft meer details te weten van huidige wetgeving en marktkansen. De maatschappij als geheel wordt hierdoor sterker. Deze ‘goede’ bestuurders kunnen deze ‘leerlingen’ in hun commisariaat meenemen om hen ook goede bestuurders te maken. Ook hun netwerkwerk wordt hiermee uitgebereid. Ook nu weer een maatschappelijke verrijking.
De enige verarming welke ik zie, is de portomenee van de bestuurder. Maar als porfessional, welke het een hart heeft voor de stichting of bedrijf, is dat van secondair belang.
Toch?