dinsdag 09 februari 2010, 13:00
Nog één stap en Zwitserland wordt een normaal land
Tags: bankgeheim | bedrog | belastingfraude | belastingontduiking | fiscale verdragen | offshore landen | Rudolf Strahm | safe haven | zwitserland
De woede in Zwitserland dat landen als Duitsland en ook Nederland gegevens over belastingontduikers willen kopen is groot. Zwitserland bood tot nu toe ‘ontduikers’ een veilige haven, slechts als van ‘bedrog’ sprake was werd meegewerkt aan strafvervolging, maar bewijs dat maar eens.
Door de recente nieuwe verdragen met vele landen geldt dit onderscheid in de toekomst niet meer, maar de in het verleden in ‘veiligheid’ gebrachte bedragen zijn vooralsnog buiten schot. Tenzij er een klokkenluider komt, en die zijn er steeds meer. Als een eenvoudige bankemployee er met een schijfje met klantengegevens illegaal vandoor gaat, worden al snel miljoenen geboden. Dat wordt dan wel erg verleidelijk, zeker als ‘Staten’ dat kopen die vele tientallen miljoenen aan achterstallige belasting kunnen innen, terwijl de verklikker zelf normaal gesproken nauwelijks 100 000 Euro per jaar verdient.
Is handhaving van het bankgeheim voor het land van Wilhelm Tell essentieel? Niet
meer als je naar de verre toekomst kijkt, nieuwe gevallen hebben het steeds moeilijker om het land nog in te komen op straffe van overtreding van de aangepaste belastingverdragen. Maar er zijn meer redenen. Volgens de Zwitserse sociaal-democratische econoom Rudolf Strahm kost het de bestuurlijke elite in zijn land veel moeite om zich aan te passen. Jarenlang is het bankgeheim met de identiteit van het land versmolten, het werd als een soort mythe gekoesterd. Het belang van het bankgeheim voor de rijkdom van het land wordt volgens hem grenzeloos overdreven. Veel meer staat hoogwaardige dienstverlening en industrie daar borg voor.
En inderdaad een klein land dat concerns als ABB, Adecco, Ciba-Geigy, Kuhne&Nagel, Migros, Novartis, Nestlé, Omega, Roche, Rolex en vele banken en verzekeringsmaatschappijen als thuisbasis herbergt hoeft zich weinig zorgen over de toekomst te maken. Integendeel die concerns hebben alleen maar belang bij een open economie. Slechts 3,2 procent van de werknemers werkt nog bij banken. Strahm denkt dat Zwitserland zichzelf tijdens de geisoleerde positie in de Tweede Wereldoorlog (her)uitgevonden heeft als afgescheiden, neutraal en bijzonder geval. Maar dat geldt niet meer. Zwitserland zal zich moeten aansluiten bij de internationale gemeenschap en kan zich niet langer afzijdig houden op straffe van ernstige economische problemen. Wetten van de globalisatie gelden ook voor dit land. Een behartenswaardige les voor diegenen in Nederland, die denken dat isolationisme nog iets oplevert.
Gerelateerde berichten:
- Guus Hiddink, stap op als bondscoach Rusland
- Wordt Goldman Sachs eindelijk gepakt?
- Lekker de weg kwijt in eigen land
De Zwitsers beroepen zich op hun recht op privacy als het om het bankgeheim gaat. Waarom ze plotseling zo bezorgd zijn over de privacy van buitenlanders is me nooit helemaal duidelijk geworden. Het bankgeheim zou uitsluitend voor Zwitserse burgers kunnen gelden als privacy werkelijk zo belangrijk is. Het schuldenregister, de Zwitserse variant van het BKR, is openbaar, en je moet bv. een uittreksel overhandigen als je een woning wilt huren. Zo zijn er wel meer voorbeelden te vinden waarbij het recht op privacy ondergeschikt is aan andere economische en staatsbelangen. Het beroep op privacy is dus een beetje hypocriet.
De grote Zwitserse banken zijn erg voorzichtig met het nemen van klanten. Die voeren een antecedantencontrole uit en wijzen twijfelachtige figuren de deur. Die kunnen dan bij de kleine banken terecht, of bij de Zwitserse filialen van buitenlandse banken. De discussie over het bankgeheim is dan ook meer een discussie tussen de grote Zwitserse banken enerzijds, die een open economie en aansluiting met Europa willen, en de kleine banken anderzijds, die het voornamelijk van het bankgeheim moeten hebben. Zoals in bovenstaand artikel terecht opgemerkt hebben de Zwirtsers het erg goed voor elkaar. Dat vinden ze zelf het ook. De noodzaak om te veranderen zien ze dus niet. De aansluiting met de buurlanden zal een lang en pijnlijk proces worden.
Grimbert,
hoe kom je erbij ?
De zwitsers lachen
-om de politieke punt die de EU-landen hebben genomen en die naar een nieuw dieptepunt spiraalt dankzij Griekenland, Spanje, Italie, en alle minkukels die nog willen toetreden
-om het polieke gedrocht dat in europa (brussel en straatsburg) is ontstaan, bureaucratie, geldverslindend, niet democratisch gekozen (referenda voor eigen bevolking werden geweigerd)
-de sociale problemen die in allerlei landen ontstaan door het openzetten van de grenzen (polen, bulgaren, roemenen, andere continenten)
Ze verbazen zich wel om de schaamteloze heling die Merkel en de Jager entamineren door het betalen voor gestolen informatie.
Zoals de zwitsers zelf zeggen “het is geen goed businessmodel je totaal te isoleren”, dat zullen ze ook niet doen, daar zijn ze opportunistisch genoeg voor, maar meegaan in de blinde stroom EU-gangers, neen, daar zijn ze net iets te slim voor.
@ Aap
Zonder de EU heeft Nederland geen perspectief en dat geldt in toenemende mate ook voor Zwitserland. Mocht de EU onverhoopt toch mislukken dan wordt dit continent een gefragmenteerd avondland
Grimbert,
we hebben deze discussie al vaker gevoerd. Ik denk dat het altijd - echt altijd - beter is een goede nichespeler te zijn op grond van je eigen fortes dan een meeloper in de kudde.
De negatieve gevolgen van de (veel te snel gegroeide) EU worden pijnlijk duidelijk, zowel de gevolgen voor de sociale als voor de monetaire stabiliteit.
Hoorde gisteren in de auto een interview met de CEO van het duitse familiebedrijf Miele.
Miele maakt 90% van hun producten in Duitsland. Dat is wel wat duurder, sprak de man, maar het geeft korte communicatielijnen, ongelooflijke grip op de productiekwaliteit. Als er een nieuw prototype is gemaakt, probeert de familie van de directie het eerst thuis uit, hoe vindt men het functioneren, etc. Niks globalisering, niks lage lonen landen, niks kennis uit handen geven. Kijk, zo moet het.
Denk dat je niet aansluiten bij de meute, je ontzettend veel bewegingsvrijheid geeft om snel op ontwikkelingen te reageren. Zonder eerst mijnheer Baroso, Sarkozy, de as Berlijn-Parijs, Brussel en weet ik wat al niet te hoeven raadplegen.