Prins Bernhard het zwarte schaap van de Oranje’s
Author: 
Het aantal kleurrijke verhalen over Prins Bernhard , vader van Koningin Beatrix is niet meer te tellen. In het net verschenen boek van journalist Jort Kelder en historicus Harry Veenendaal ZKH. Hoog spel aan het hof van Zijne Koninklijke Hoogheid, wordt beweerd dat hij in 1950 betrokken zou zijn geweest bij pogingen tot wapenhandel en een staatsgreep, in de op dat moment één jaar oude republiek Indonesië. Hierbij zou de Prins de weinig frisse Nederlandse commandant Westerling hebben gesteund, die alleen al tijdens de tweede politionele actie 40 000 Indonesiers in Zuid-Celebes had vermoord.
De Prins toch nog als onderkoning?, denk je dan onwillekeurig, waarbij het nooit bevestigde verhaal dat hij Hitler voor de Tweede Wereldoorlog had aangeboden om 
landvoogd te worden van Nederland weer opdoemt.
Maar ook als deze verhalen niet kloppen blijft er genoeg belastends over.
Zijn legendarisch losbandige leven bijvoorbeeld, toen hij in Londen woonde tijdens de bezetting van Nederland. ‘Opgewekt, ijdel, goedgelovig, ongeremd, roekeloos, nonchalant, avontuurlijk, meedogenloos – zo typeerde Oranjekenner J.G. Kikkert Bernhard in zijn boek ‘De Prins in Londen’. Een onthullend beeld van de oorlogsjaren van een prins die de bloemetjes buiten zette, toen hij ‘bevrijd’ was van zijn vrouw, die in Canada woonde en deels ook van het protocol.
Als bevelhebber van de Binnenlandse Strijdkrachten was hij mede verantwoordelijk voor de vele misstanden die bij de internering van politieke delinquenten voorkwamen.
Bernhard begon zich na de oorlog al snel te ontwikkelen als ‘ambassadeur’ van het Nederlandse bedrijfsleven. In 1951 bemiddelde hij via Evita Peron een grote treinstel-order voor Werkspoor, waarbij ook wapens werden geleverd aan de dictatuur. Of hij daar een honorarium voor kreeg meldt de historie niet.
Van vliegtuigfabrikant Lockheed ontving hij in ieder geval in de loop van de zestiger en zeventiger jaren wel smeergeld, totaal $1 miljoen voor introductie en belangenbehartiging bij de Nederlandse regering en waarschijnlijk ook nog eens $750000 van Northrop. Het was aan drie wijze mannen en minister president Den Uyl in 1976 te danken dat de monarchie toen niet viel. Wel mocht de prins nooit meer een uniform aantrekken. Minister van Defensie in die tijd, Vredeling moest
niets van de prins hebben en hield hem op afstand van elke militaire bemoeienis, die hij daarvoor als Inspecteur Generaal in ruime mate gehad had.
Hij is vader van twee buitenechtelijke dochters Alexia de jongste en Alicia. Opmerkelijk hoe hij er over sprak: over Alexia: ‘Ik geloof dat de zwangerschap toeval was. Haar moeder zei op een gegeven moment: luister eens, ik verwacht een baby. Het was niet vooropgezet. Ze zei: wat vind je ervan? Ik zei: ik vind het leuk. Basta. Over Alicia: ‘De moeder van mijn tweede buitenechtelijke dochter is de enige vrouw met wie ik niet meer bevriend ben. Ook die dochter is ongewild geboren, bij toeval. Het is gebeurd net na de Hofmans-zaak. Die dochter is al bijna vijftig. Ze is tuinarchitect.’
Het staat vast dat Bernhard tijdens de Hofmans affaire in 1956 actief tegen zijn vrouw ageerde. Het ging om de zieneres die beweerde prinses Christina van haar oogkwaal te kunnen genezen, en die te grote invloed kreeg op Koningin Juliana.
Niet zozeer dat hij dat deed. maar meer de wijze waarop, zal nog wel voer zijn voor vele historici. In die tijd leefde Bernhard in feite samen met zijn secretaresse en vertrouwelinge Cocky Gilles die woonde in Vogelhof, een villa die verborgen lag in een bos vlakbij Soestdijk. Op het paleis werd het onafscheidelijke duo ‘Pappie en 
Kokkie’ genoemd. Kokkie ging ook vaak met ‘Pappie’ mee naar zijn villa in het Italiaanse Porto Ercole.
Was het dan allemaal slecht wat Bernhard deed, nee dat niet. Hij had zeker verdiensten bij het verzet tegen de Duitsers al wordt zijn belang schromelijk overdreven, en hij is de oprichter van het World Wildlife Fund, dat zich wereldwijd inzet voor natuurbehoud. Maar dat fonds kan zich beter ontdoen van de nagedachtenis van zijn oprichter want ‘schoon’ was Bernhard allerminst.
Lees ook: Kunnen we niet beter stoppen met de monarchie?
Gerelateerde berichten:
Posted in 
Tags: 7 Reacties to “Prins Bernhard het zwarte schaap van de Oranje’s”
Loading ...
Nog even iets over Westreling, ook hij is één van de meest beroddelde figuren uit de Nederlandse na-oorlgse geschiedenis. En, evenals bij Bernhard, vinden we de resultaten van deze roddel en achterklap in onze moderne geschiedenisboeken terug. Zo stelt de heer Rost van Toningen dat Westerling tijdens de Tweede Politionele actie 40.000 Indonesiers op Celebes vermoord zou hebben. De werkelijkheid is dat Westerling niets van doen had met deze Tweede Politionele Actie omdat hij voordien al ontslag had genomen. Het getal ’40.000′ is een typisch propaganda-getal dat men dan ook als zodanig op vele plaatsen tegenkomt. Voor wie werkelijk wil weten hoe het Westerling vergaan is in Indie is er het boek ‘Westerling de Eenling’.In het pas uitgekomen boek over generaal Spoor wordt er uit geciteerd, maar wordt het niet als bron genoemd. Dit geldt ook voor de memoires van admiraal Helfrich.
Jaap de Moor, de schrijver van ‘Generaal Spoor’ maakt dan ook een selectief gebruik van zijn bronnen. Over Westerling schrijft hij dat deze wel een erg makkelijk gebruik maakte van het verleende ‘standrecht’, maar dat het nu juist anderen waren, De Moor noemt hun namen niet eens, die hiervan beschuldigd werden, vermeld De Moor dus niet!
Voor de geschiedenis en voor de reputatie van Bernhard zou het van belang kunnen zijn om een onbekend stukje geschiedenis van de ‘Londense jaren’ van de Prins op te halen.Hierbij is het van belang te weten dat Bernhard een soort beschermengel was voor de in Londen aangekomen Engelandvaarders. Zij waren het bezette Nederland ontvlucht om vervolgens in de ‘londense’ bureaucratie terecht te komen. Met hun klachten gingen zij naar Brnhard, die er, naat vermogen, iets aan deed. Hij was dan ook bepaald niet populair bij de Nederlandse ambtenarij te Londen. Het werd echter kwaadaardig in de loop van 1944 toen het wel duidelijk werd dat er een eind aan de oorlog zou komen en men zich in Londen ging voorbereiden op een terugkeer naar het vaderland. Verschillende groepen gingen zich roeren om na de oorlog invloedrijke posities te verwerven. Speciaal de in Londen aanwezige sociaal-democraten probeerden, voornamelijk via ingezonden stukken en artikelen in Engelse week- en maandbladen anderen in een kwaad daglicht te zetten. Speciaal de OD moest het hierbij ontgelden. Dit was de oudste verzetsgroep waarvan de kern bestond uit reserve-officieren. Zij werden in Londen vertegenwoordigd o.a. door majoor Somer, hoofd van Bureau Inlichtingen. Ook beschouwde men Bernhard als onderdeel van deze, niet-politieke, verzetsgroep. Er verschenen dan ook stukken waarin men zich afvroeg of Nederland niet opnieuw een ‘fascistische’ regering zou krijgen, waarbij dan gerefereerd werd aan Bernhard’s SA-verleden. Er waren echter ook lieden die hun eigen straatje schoon probeerde te vegen door ‘sappige’ verhalen over Bernhard te vertellen. Een schrijver als Thomas Ross maakt daar gretig gebruik van om zijn ‘factie’ verhalen te schrijven of om een televisieserie te schrijven.
Inderdaad is het sinds vandaag zonneklaar dat Bernhard ook bij Northrop heeft gefraudeerd http://nos.nl/artikel/127038-geheime-stukken-koninklijk-huis-openbaar.html
Ik vond Prins Bernhard wel een geinige kerel eigenlijk, de ruimte die hij kreeg vulde hij zelf in zoals het hem uitkwam, dat was nu typisch Prins Bernhard.
Dat hij gewoon vertelde over zijn twee buitechtelijke dochters vond ik moedig, het was toch uitgekomen, dan kun je er maar betyer helder over zijn.
Een moreel oordeel geeft ik niet, wat weten wij van een huwelijk van mensen die we niet eens kennen anders als een beeje uit de media ?
Benno heeft een mooi leven gehad, hij heeft er alles uitgehaald.
Hij heeft ook van alles uitgehaald de deugniet.
Leuk om te lezen, maar is het belangrijk? denk ik niet.
Inderdaad Wildlife, is gecorrigeerd. Jagers zijn vaak gespleten mensen op zoek naar een trofee en tegelijkertijd natuurbeschermers. De prins was daar een extreem voorbeeld van
World Wildlife Fund ?
Ik herinner me in de VS eens de Amerikaanse Time gelezen te hebben ( die wijkt nogal af van de Europese versie).
Er stond een artikel over de grootwildjacht in Afrika. Een jager had vergunningen weten te ritselen om daar neushoorns en vooral olifanten af te schieten, voor zeer veel geld, voor de plezierjacht. Hij begeleidde miljonairs die die beestjes wilden neerleggen. Zijn grootste klanten waren enkele arabische vorsten en H.R.H. Prince Bernard of the Netherlands.
Het Nederlandse volk is jarenlang oerstom geweest om te buigen als een knipmes voor deze man,
en de nederlandse pers heeft er een potje van gemaakt altijd alles in de doofpot te stoppen.
En Faseur ? Die man heeft zijn vak als geschiedvorser te schande gemaakt.