Uit een uitgelekt CIA-rapport blijkt dat de VS benauwd is om de grip over de fragiele steun voor Europa’s bijdrage in Afghanistan te verliezen. Ze zoeken naar strategische methoden om Europese overheden en burgers te beïnvloeden en dichten daarin een belangrijke rol toe aan Afghaanse vrouwen en de verontwaardiging van president Obama over bondgenoten die niet meedoen.
De CIA merkt in haar interne memo op dat landen als Frankrijk en Duitsland hun bijdrage aan de oorlog konden opvoeren door gebruik te maken van een “apathie” onder het volk. Ze zeggen zelfs letterlijk dat ‘publieke apathie leiders in staat stelde om kiezers te negeren’.
De val van het Nederlandse kabinet is door de CIA nauwgezet gevolgd: ‘De val van de Nederlandse overheid over de aanwezigheid van troepen in Afghanistan laat zien hoe fragiel de Europese steun voor de door de NAVO geleidde ISAF-missie is.’ De CIA is bang dat de ‘Dutchstyle debates’ overslaat naar andere Europese landen nu ze zien hoe Sarkozy en Merkel onder druk komen te staan.
lees verder >>
Onderzoek van CIA-documenten door de website Salon.com onthult dat de regels rond waterboarding erop gericht waren de marteling zo lang mogelijk te laten duren en de ondervraagde nét niet te laten sterven. Er waren essentiële verschillen tussen het waterboarden van gevangenen in Guantánamo Bay en het gebruik van de methode bij de training van soldaten, waarmee het door voorstanders vaak is vergeleken (”Wat is het probleem? We doen het bij onze eigen recruten!”). Waterboarden van Al Qaeda-verdachten was een in veel opzichten opgevoerde versie.
Bij het waterboarden in Gitmo werd bijvoorbeeld geen water gebruikt maar een zoutoplossing. Dat had een dubbele reden. Bij het waterboarden slikte het slachtoffer grote hoeveelheden water in. Zó veel, dat watervergiftiging een reëele mogelijkheid werd.
lees verder >>
Misschien kent u dit succesvolle televisieprogramma wel, dat al sinds 1999 door de AVRO wordt uitgezonden. Een groep deelnemers voert allerlei opdrachten uit, die gesaboteerd worden door een mol. Dat is iemand waarvan je het niet verwacht, maar die stiekem een geheime agenda heeft. Als ik rond kijk, meen ik regelmatig een mol te herkennen.
Flauwekul, of misschien ook niet? Jaren geleden las ik een analyse over de situatie in de toenmalige Sovjet Unie, aartsvijand de Amerikanen. De schrijver stelde de hypothetische vraag: Hoe zou het in de Sovjet Unie zijn gegaan als de CIA een mol had weten te planten in het politieke bestel die het tot president zou brengen?
De tweede vraag was over hoe die mol de situatie anders aangepakt zou hebben dan Michail Gorbatsjov, want door zijn presidentschap werd de Sovjet Unie uiteindelijk ontmantelt. Gek genoeg denk ik bij de titel “Wie is de mol?” altijd weer aan deze hypothetische casus en een van haar grootste critici van destijds: Hans Wiegel.
lees verder >>