Premier Balkenende heeft drie kabinetten voortijdig zien vallen. Hij heeft de laatste drie jaar met zijn coalitiepartners PvdA en CU hoegenaamd niets bereikt. Hem wordt gebrek aan regie verweten, ook onwil om te luisteren naar zijn omgeving, hij lijkt met zijn gedachten soms ver weg….. president van de EU of zoiets. Niemand ziet hem nog echt zitten behalve een kleine schare Haagse CDA getrouwen om hem heen, maar hij werd desondanks wel binnen enkele uren nadat zijn vierde kabinet viel, ondemocratisch door het partijbestuur aangewezen om weer lijsttrekker te worden. De leden van zijn partij hadden het nakijken. Als hij niet snel
terugtreedt zal het CDA opnieuw verliezen.
lees verder >>
Muzikale bewerkingen van optredens van George W. Bush en Sarah Palin hebben Nederlanders op YouTube geinspireerd om ook Nederlandse politici zo’n behandeling te geven, zoals een bekend blond Kamerlid en een op dit moment demissionaire premier.
lees verder >>
2010 = 1982?
Nederland is uitgekeken op zijn politieke leiders, dat blijkt uit een onderzoek van TNS NIPO en de universiteit van Amsterdam. Op korte termijn zal daaraan waarschijnlijk niet veel veranderen, want alternatieven zijn schaars, duidelijke kroonprinsen met veel aanhang ontbreken bij de meeste partijen. De overeenkomst met ‘82 geeft echter hoop, ook toen waren er deplorabele staatsfinanciën, ook toen waren CDA en PVDA onderling verscheurd. Premier van Agt (CDA) won nog wel de verkiezingen maar stapte daarna op. Oppositieleiders Den Uyl (PvdA) en Terlouw (D66) volgden spoedig en uit het niets kwam toen het kabinet Lubbers I, waarschijnlijk het sterkste kabinet na de oorlog en dat nog wel met een premier die een slechte Minister van Economische Zaken was geweest, een matig fractieleider bovendien, maar die plotseling een sterke leider werd.
Maar eerst de enquêtecijfers over de huidige leiders.
lees verder >>
Met politiek heb ik niet erg veel. Ik volg de landelijke sores in Den Haag, maar daar houdt het dan ook op. De belangrijkste ministers ken ik, van naam meestal, en hun opmerkelijke beslissingen zitten ook wel aardig in mijn hersenpan weggestopt. Ik weet dat Femke Halsema met haar kiezen op elkaar praat, dat Geert Wilders schoffeert om zo veel mogelijk aandacht te krijgen en dat Jan Peter Balkenende koste wat kost aardig gevonden wil worden.
lees verder >>
Premier Jan Peter Balkenende en vice-premier Wouter Bos zijn beiden beschikbaar als lijsttrekker voor hun partij voor de volgende verkiezingen. Je mond zakt daarbij open als je bedenkt dat ze dat enkele uren na het mislukken van hun kabinet reeds weten, zeker als je hoort dat die berichten met applaus zijn ontvangen bij hun achterban. Toch is dat voor organisatiekundigen niet zo vreemd, want falende leiders worden gekoesterd zolang nieuwe gegadigden om hun rol over te nemen zich niet melden. Zo’n overname-act van een nieuwe rivaal staat bovendien vaak gelijk aan zelfmoord, de vigerende leider moet zelf inzien dat zijn rol is uitgespeeld, maar dat gebeurt meestal pas als het veel te laat is. Er zijn weinig leiders die vrijwillig en op tijd afstand doen van de macht.
lees verder >>
Dat Wouter Bos een draaikont is, dat is ons al tijdens de laatste campagne voor de Tweede Kamer door het CDA voortdurend ingewreven. Nu blijkt hij ook een Brutus, dus een verrader van zijn partners te zijn. Hij heeft het proces over een besluit rond troepenaanwezigheid in Afghanistan in de provincie Uruzgan met zijn collega’ ministers afgestemd, hoewel hij dat eerst pertinent ontkende. Maar als vervanger van premier Balkenende moest
hij vrijdag j.l. op de wekelijkse persconferentie van de Minister President toegeven dat die afstemming wel degelijk had plaats gevonden, hoewel hij zich nog niet had gebonden aan een oplossing.
Nu steekt hij het kabinet een dolk in de rug want draaien kan nu niet meer. Zeker niet na zijn gedraai de laatste week en wellicht weet hij er zo nog een minder slecht resultaat voor de Gemeenteraadsverkiezingen voor zijn partij uit te sleuren. De PvdA staat immers volgens alle opiniepeilingen op een gigantisch verlies. De plotselinge flinkheid om een negatief besluit over langere aanwezigheid van militairen in Uruzgan te eisen kan eigenlijk alleen verklaard worden om electorale redenen. De partij wil bewijzen dat men zich houdt aan verkiezingsbeloften.
lees verder >>
Consultants have credibility because they are not dumb enough to work at your company.
Scott Adams (Dilbert)
Een leider die een adviseur binnenhaalt om een moeilijk bestuurlijk probleem op te lossen heeft minstens 50% risico dat hijzelf de grootste aanstootgevende factor is. Dat is een ervaringsfeit na dertig jaar bestuursadviespraktijk. Hieraan moest ik denken toen ik over premier Balkenende nadacht, hij is nu zeven jaar onze hoogste baas en hij stelde na eindeloos vertragen adviseur Davids aan om een ‘objectief’ onderzoek naar het Nederlandse Irak-beleid te verrichten.
Waarom haalt zo’n leider een adviseur binnen? Meestal niet omdat hij zo graag assistentie wil, ook niet omdat hij graag een objectivering van het probleem wil, maar in mijn ervaring in zeker 80% van de gevallen - ook in het bedrijfsleven - omdat hij er zelf niet meer uitkomt. Zijn omgeving wantrouwt hem, denkt dat hij zijn macht (wellicht) heeft misbruikt, er moet ‘iets’ gebeuren(..) En zo ging het ook met onze premier.
lees verder >>
Deze week drukke week maar om niet dezelfde fout te begaan als velen die wel een mening hebben, maar die niets gezien hebben, heb ik de gebeurtenissen rond het rapport Davids maar eens gevolgd voorzover dat kon. Ik heb zelfs naar het debat gekeken totdat ik in slaap viel.
Over de inhoud van het rapport Davids kunnen we kort zijn. Davids heeft gewoon goed werk gedaan. Maar het rapport bevat als je het uit de media moet begrijpen niets nieuws. Hij beschrijft echter opnieuw een verschijnsel dat structureel lijkt te zijn geworden in Nederland. Dat verschijnsel heet ‘tunnelvisie’. In het kort betekent het dat als je iets heel erg graag wilt, je dan geneigd bent om alleen maar info te verzamelen die datgene wat je graag wilt bevestigt.
lees verder >>
Over het afgelopen jaar bezien lijkt de landelijke politiek niet iets om trots op te zijn. Dankzij de felle oppositie, die overigens ook elkaar het leven zuur maken, brokkelt het vertrouwen en aanzien van politici verder af. Gevestigde partijen en oude verhoudingen raken in verval. De PvdA stort in, terwijl de revival van D’66 en de opkomst van de PVV indrukwekkend zijn.
Politici misdragen zich (Brinkman), lopen deukjes op (Ter Horst) of vallen van hun voetstuk (Vreeman). De media zijn soms eenzijdig (Nova). Het debat is een aanfluiting en tevens incompleet omdat Wilders niet mee durft te doen. En als klap op de vuurpeil stelt Grimbert Rost van Tonningen ook nog eens dat het Nederlandse politieke systeem zal imploderen.
lees verder >>
Het is niet moeilijk te voorspellen dat de carrières van meerdere politici het komend jaar gebroken kunnen worden dan wel in een stroomversnelling zullen raken. Wat lijken bepalende momenten op de paar hectaren in Den Haag, die we liefkozend danwel cynisch de kaasstolp noemen:
lees verder >>
