Er is veel in Iran gebeurd vandaag, en op het moment van schrijven gebeurt er ook nog veel. Hier een samenvatting van het nieuws tot ca. 18:45:
In de ochtend werd er gewacht op Mousavi - die zou voor de aangekondigde tijd van de protesten (16:00 Iraanse tijd, 13:30 Nederlandse tijd) een belangrijke speech geven. Die speech kwam niet. Of de geruchten van de speech van Mousavi vespreid zijn door kwaadwillende derden of niet is onduidelijk: al eerder werd vanuit het Mousavi-kamp aangegeven dat de protesten sowieso door gingen, en ineens waren er geruchten dat dat niet zo zou zijn.
Volgens ooggetuigen was het daarom bij het begin van de acties ook moeilijk om een grote
massa te verzamelen: de politie en de milities van de Basij slaagden er in te voorkomen dat zich grote massa’s verzamelden. Er druppelden rapporten binnen over geweerschoten en traangas, maar enkele goed geïnformeerde twitteraars berichtten ook over een Nationale Iraanse VerzetsBeweging die de massa zou beschermen tegen de Basij.
lees verder >>
Ik ben in Iran om volgend op mijn “China-Japan” en “China-India” boeken een Clingendael monografie te schrijven over de unieke relatie China-Iran, maar onverhoeds word ik nu meegesleept in wat hopelijk een nieuw positief keerpunt in de moderne wereldgeschiedenis zal worden. Een interessant logistiek detail: ik kan momenteel e-mails uit de hele wereld ontvangen, maar niet verzenden naar “vijandige Westerse landen met antagonistische media”. Naar China kan ik probleemloos e-mails versturen, omdat China en Iran hetzelfde politieke DNA hebben. Twee grote millennia oude imperia die zeer moeizaam de moderne tijd binnengetreden zijn en daarbij monumentale obstructie en vernedering door het Westen en Rusland (en in het geval van China het meest van Japan) ervaren hebben, meest recentelijk van de Verenigde Staten. China en de VS herstelden de betrekkingen 30 jaar na de Chinese Communistische Revolutie in 1949. Iran leeft nog steeds op vijandige voet met de VS 30 jaar na de Islamitische Revolutie in 1979 en de doorbraak die dit jaar op gang leek te komen is opnieuw in diepe twijfel vanwege Iran’s onmogelijkheid om van een Islamitische schijn-democratie een echte democratie te worden. Deze brief bereikt jullie via mijn zoon Alexander - die voor “The Economist Intelligence Unit” in Beijing werkt. 
lees verder >>
