Morgen.
Vrijdag zat ik in de auto en ik luisterde met een half oor naar de radio. Er was een interview met prof van Wijnbergen van de UVA. Professor van Wijnbergen wordt maandag 18 januari ondervraagd op dag 1 van de “Commissie de Wit” over de oorzaken van de kredietcrisis. Hij is macro econoom.
Nou heb ik persoonlijk goede herinneringen aan de UVA omdat Prof. H. Jägers (toenmalig professor strategie aan eerst de KMA en daarna de UvA) het aandurfde om mij in mijn “tegen de stroom in” promotieonderzoek bedrijfskunde/boek over de naderende ondergang van grootbanken in Europa en Nederland in 2001 te ondersteunen.
lees verder >>
Deze week werd juichend geroepen dat we “uit de recessie” waren. Maar daarnaast wordt ook duidelijk dat de werkeloosheid op zal blijven lopen zoals ook president Nout Wellink van de DNB meldde bij Buitenhof afgelopen zondag. Hoe kan dat dan? Nou, dat is eigenlijk heel simpel.
De Nederlandse overheid heeft, net als in vele andere landen, ervoor gezorgd dat er in ieder geval geen vraaguitval ontstond door ten koste van een pijlsnel oplopend begrotingstekort conjuncturele klappen in de verschillende sectoren van economische bedrijvigheid (tijdelijk) opgevangen.
Voor volgend jaar en de jaren daarna zal de werkeloosheid echter om twee redenen sterk op gaan lopen. De eerste reden is relatief simpel. De overheid kan niet onbeperkt doorgaan met het injecteren van geld, dus de kraan zal op een gegeven moment dicht gedraaid worden.
Dit zal nog versterkt worden door het feit dat de ambtenarencommissies (laten we ze even de “Wijzen uit het Westen” noemen) met hun bezuinigingsvoorstellen zullen komen en het kabinet zal daaruit gaan kiezen. Dit zal volgens de huidige traditionele manieren van denken moeten leiden tot drastische besparingen in allerlei overdrachtsuitgaven en het terugdringen van aftrekposten. Maar niet tot echte structurele keuzes, waar Nederland sterker van wordt. Nee, het gaat immers om “het huishoudboekje”.
lees verder >>
Gisteren zei Wellink dat banken moeten kunnen “vallen”. In het artikel staat wat hij er onder verstaat. Er wordt binnen het Basel’s Comité (waar Wellink voorzitter van is) gewerkt aan “resolutieschema’s”. Het komt er op neer dat allereerst het toezicht en de regels zwaar verscherpt worden. Mocht het toch mis gaan dan kunnen grote banken eenvoudig onteigend en ontrafeld worden. Aandeelhouders worden dan opzij gezet, schuldeisers moeten inbinden en inmiddels kunnen de publieke taken blijven doordraaien. Wellink meent dat de maatschappelijke kosten van zo’n ontrafeling laag kunnen zijn. Daardoor is geen bank meer “too big to fail”.
lees verder >>
