Top vijf Recessieratten

Eric Smit

Tags: Grote Recessie | hebzucht | John de Mol | Jort Kelder | ratten

jort-kelder1 We waren er als Nederlanders ooit bedreven in: het aanwijzen van schuldigen. Tegenwoordig is het met die veroordelende kwaliteit droevig gesteld. Alleen de geperoxideerde roerganger weet nog hoe hij met eenvoudige middelen een bevolkingsgroep in de beklaagdenbank kan zetten. Zelfs de Grote Recessie weet hij bij Fatima en Ali in de schoenen te schuiven. Knap. Hij slaat alleen de plank mis. De grootste schuldigen aan de Grote Recessie zijn nog niet fatsoenlijk gebrandmerkt en kunnen zich daarom nog onbekommerd in ons midden begeven. Vandaar deze poging tot naming and shaming.

Op nummer 1:

Zijne exuberantie Jort Kelder. Als succesvol hoofdredacteur van het zakenblad Quote was hij vele jaren de hogepriester van het hyperconsumentisme. Onder zijn leiding groeide het glanzende blad uit tot het belangrijkste clubblad van de rijken en werd Nederlands enige echte rijkenranglijst – de Quote 500 – geboren. Behalve dat hij daarmee de comfortabele oude dag van uitgever Maarten van den Biggelaar securiseerde, gaf hij het groeiende aantal multimiljonairs in Nederland een hoger doel in het leven: nog meer geld verdienen en klimmen op de rijkenlijst. Kelder omarmde als geen enkele andere journalist in Nederland de cultuur van het geld verdienen en vooral: geld uitgeven. Het is mede dankzij de inspanningen van Kelder en het succes van Quote dat horden jonge twintigers van niks anders meer kunnen dromen dan het gecombineerde bezit van een Bugatti Veyron, een Gulfstream en een Feadship van minimaal 50 meter. De ruïneuze consumptiecultuur is met Kelders succes en dat van zijn enige rechtmatige erfgenaam, Yves ‘Miljonair’ Gyrath, tot in de haarvaten van onze samenleving doorgedrongen. Met recht een prestatie van formaat. Vanzelfsprekend ben ik als vroegere adjudant van Kelder mede schuldig aan deze psychologische catastrofe. Ik heb geen verzet geboden en voel me nu een beetje als Kolonel Nicholson (Alec Guinness) aan het einde van de film ‘The Bridge on the River Kwai’. En daarvoor wil ik best berouwvol even ‘oeps, sorry’ zeggen.

goudenkooidemol Nummer 2:

John de Mol. Richtte met het programma ‘De Gouden Kooi’ een waar monument op voor de onversneden hebzucht en wist daarbij tegelijkertijd zijn eigen zakken te vullen. Met het kooisucces wist hij als geen ander het televisieverslaafde deel van het Nederlandse volk stukje bij beetje met de mentaliteit van de big swinging dicks van Wall Street te bestuiven. Dankzij John ontdekten we Terror Jaap, een waar sierraad voor de mensheid, en leerden we van hem houden. Als zakenpartner van Il Duce van de wansmaak, Sylvio Berlusconi, ligt er nog veel moois voor het Nederlandse publiek in het verschiet.

Nummer 3:

Peter Paul de Vries. Niemand heeft in Nederland zoveel gedaan voor het eendimensionale begrip ‘aandeelhouderswaarde’ als de voormalige voorzitter van de Vereniging van Effectenbezitters (VEB). Mede dankzij zijn opgestoken wijsvinger en zijn aanhoudende roep om betere prestaties, werden bankiers en verzekeraars als nooit tevoren opgejaagd. En ze werden er tot hun grote plezier ook nog eens rijk mee. Dat de jacht op rendement van de banken ten koste ging van hun solvabiliteit, ging hem minder aan het hart. Hoewel hij een hekel had aan graaiers als Jan Bennink van Numico, wist hij toch Rijkman Groenink tot ongekende hoogte te stimuleren waardoor ABN Amro uiteindelijk voor een ultieme prijs van 71 miljard euro werd verkocht. Een wereldrecord. Victorie voor aandeelhouder Peter Paul en zijn vereniging.

Nummer 4:

Gerrit Zalm. Gerrit was tot 21 februari 2007 minister van Financiën en tot die tijd dus de baas van de falende toezichthouders Nout Wellink en Arthur Docters van Leeuwen. Gerrit enthousiasmeerde banken en verzekeraars om hard te groeien en complexe producten als beleggingsverzekeringen te bedenken. Ageerde jarenlang tegen de misleidende verkooptechnieken van verstrekkers van consumptieve kredieten. Verkocht aan het einde van zijn ambtsperiode zijn ziel door een Kamermeerderheid te negeren die een verbod wilde instellen op televisiereclame voor dit type leningen. Koppelverkoopkoning Dirk Scheringa was zo blij dat hij hem vervolgens een baan aanbod. Of was het andersom? Als volstrekt onervaren bankier wist hij eind vorig jaar de bestuursvoorzitter van staatsbank ABN Amro te worden waar hij bijna 4 keer zoveel verdient als zijn baas Wouter Bos.

Nummer 5:

Arthur Docters van Leeuwen. Net als Nout Wellink stond hij erbij en keek hij ernaar. In zijn tijd als bestuursvoorzitter van de Autoriteit Financiële Markten (AFM) bouwde hij dit toezichthoudende instituut uit tot een tandeloos imperium. Gaf verzekeraars, ondanks zijn precieze kennis over hun woekerproducten, vrij spel om de zakken te vullen ten koste van argeloze burgers. Werd na zijn vertrek bij de AFM ook nog eens commissaris bij een van de grootste leveranciers van misleidende financiële producten: Aegon. Aldaar is het mede dankzij onze Arthur business as usual. Verliet als eerste rat het zinkende lobbyschip Holland Financial Centre.

Gerelateerde berichten: