Wat doe je als je in de kroeg met iemand praat en die persoon blijkt je woorden de openbaarheid in te twitteren? Of als je een beperkt gezelschap toespreekt en er wordt getwitterd? Laatst overkwam mij precies dat. Ik zat op het podium tijdens een bijeenkomst voor leden van de FLA, een club van freelance journalisten en in het publiek bleek collega Govert Schilling te zitten ‘livebloggen’. Via Twitter hield hij zijn ‘volgers’ – de meeste waarschijnlijk geen leden van onze club – in korte berichten op de hoogte van wat er werd besproken.

Ik vond het wel grappig. Een groter publiek is altijd beter, toch? Achteraf kreeg ik bedenkingen. Niet om iets wat ik zelf had gezegd of om iets wat Govert had getwitterd, maar om het idee. Moet je er voortaan altijd rekening mee houden dat je woorden op internet kunnen verschijnen en er nooit meer afgaan? Is Heleen van Royen altijd in de buurt? Ik heb Govert een mail geschreven en die volgt hieronder, met per alinea zijn reactie. Govert gaat akkoord met publicatie.

Beste Govert,

Wou nog even een discussie met je aangaan over twitteren vanaf zo’n besloten bijeenkomst als die van de FLA. Enerzijds: als ik iemand daarmee zou vertrouwen ben jij het wel. Ik heb gezien wat je hebt geschreven en daar is niets mis mee.
Anderzijds: het is een bijeenkomst van leden van een club. Mensen die iets gemeen hebben en die elkaar min of meer kennen. Vind je dat je wat daar gezegd wordt zomaar op straat kan gooien? Tot in elk detail of alleen zo summier als jij nu hebt gedaan? Kennelijk vind je van wel, maar zijn er gelegenheden waar je dat niet zou doen, bv. een begrafenis?

Govert: Die keuze zal voor iedereen weer anders uitvallen, lijkt me. Zelf zou ik dat zeker niet tot in elk detail doen (is in de praktijk ook volslagen onmogelijk), en ook niet bij een begrafenis. Aan de andere kant: als ik de enige wetenschapsjournalist zou zijn op de begrafenis van Stephen Hawking, dan weer wel. denk ik.Vervolg Herbert:Ik heb erover zitten denken en vind eigenlijk dat het niet kan wat je deed. Het moet een informeel babbelgebeuren zijn en in plaats daarvan krijgt het trekken van een live radiouitzending, waarbij je moet gaan opletten wat je zegt. Dat vind ik niet juist.Govert:Het spijt me als dat bij sommige aanwezigen zo zou zijn overgekomen. Ik moet erbij zeggen: de FLA-bijeenkomst was aangekondigd als ‘met live twitter-verslag’ of woorden van gelijke strekking. en vanaf het fla-twitteraccount (ik weet niet wie dat verzorgt) zijn er idd ook enkele berichten verzonden.Aan de andere kant is het misschien niet heel veel anders dan wanneer een van de aanwezigen ‘s avonds een blog zou schrijven over de fla-bijeenkomst, of dingen die hij/zij hoort verwerkt in een column, die door honderdduizenden mensen wordt geleden in plaats van door hooguit een paar honderd (sterker: daar kun je veel meer in kwijt dan in die paar tweets). Bovendien heeft Twitter (nog?) niet de ‘status’ van een live-radio (of tv-) uitzending. en opletten op wat je zegt kan natuurlijk nooit kwaad…Maar je hebt hier zeker een punt, en ik wil dan ook niet in de ‘verdedigingsmodus’ schieten. De twitterberichtjes van de FLA-bijeenkomst vielen wat mij betreft in de categorie pret en jolijt, ze waren enigszins tongue-in-cheek, en bovendien: het gíng ook over Twitter nota bene. Maar ik merk bij mezelf ook dat ik hier nog een soort modus in moet vinden – sommige mogelijke implicaties voorzie je misschien niet van tevoren.

Vervolg Herbert: Ik begon ermee te zeggen dat ik geen moeite heb met de manier waarop jij het hebt gedaan. Maar de vraag is natuurlijk: moet je dit sociaal wenselijk vinden of niet?

Govert:
Sommige dingen worden door de meerderheid van de bevolking beschouwd als sociaal onwenselijk, en in de praktijk ontstaat op basis daarvan altijd een nieuwe balans. Dat die balans anno 2009 anders uitpakt dan we tien of twintig jaar geleden ooit voor mogelijk hielden, is een ander verhaal, maar daar doe je weinig aan. Kennelijk voelde ik dat tien jaar geleden al aardig aan, toen ik op mijn eerste website de bank-reclame met Rob de Nijs persifleerde met de woorden: ‘Jongens, jullie mogen echt alles van me weten, zelfs mijn pincode.’ En die ook vermeldde.
Wat ik bovendien constateer: naarmate er meer ‘op straat’ ligt van allerlei mensen, wordt die informatie automatisch ook minder waardevol of interessant.

Vervolg Herbert:
En in het verlengde daarvan: hebben we een ‘twittiquette’ nodig zoals die ook is gegroeid rond het mobiele bellen bijvoorbeeld, en die ons vertelt wanneer we zonder bezwaar mogen gaan zitten twitteren en wanneer niet? Ik stel me voor dat het soms inhoudelijk misschien geen probleem is, maar weer wel onbeleefd om te doen, zoals tijdens een ‘real life’ gesprek.

Govert:
Je zegt het volgens mij heel goed: een twittiquette (leuk woord) zal vanzelf groeien, idd zoals dat bij andere toepassingen ook is gegroeid. Soms met vallen en opstaan en wat wringende situaties, maar uiteindelijk gebeurt er wat er gebeurt, en daar heb je denk ik (ik zeg nadrukkelijk niet ‘vrees ik’) geen invloed op.
Op zich is de handeling van het versturen van een tweet vanaf je mobiel voor de mensen in je omgeving niet veel anders dan het versturen van een sms-bericht. Dat doe je ook niet als je met iemand in gesprek bent, of tijdens een intiem etentje, etc. Als het per se moet, verontschuldig je je daar van tevoren voor. Groot verschil met Twitter is natuurlijk dat dat naar een groter aantal mensen gaat; de twittiquette zal zich m.i. meer (moeten) toespitsen op de vraag wat je wel en wat je niet ‘aan de grote klok’ hangt. Maar ik voorzie dat de maatschappij daar in de loop van de tijd steeds minder moeite mee zal gaan krijgen.

Naschrift HB: Dat er ‘officieel’ vanaf de bijeenkomst zou worden getwitterd was mij niet bekend. In dat geval valt Govert natuurlijk niets kwalijk te nemen – wat ik toch al niet deed. Maar de algemene vraag, kun je met goed fatsoen twitteren of bloggen vanaf een besloten bijeenkomst, blijft interessant genoeg. Hoe beleefd is het eigenlijk tegenover iemand naar wie je luistert om iets anders te zitten doen, wat dan ook? Benieuwd hoe lezers daarover denken.

Gerelateerde berichten:

1. Twitteren voor neuroten

Een Reacties to “Twitteren in gezelschap, kan dat wel?”