Morgen,

leuk om te zien, die discussie en die “demonisering” van de nieuwe Franse president Hollande. Het heeft op zich ook wel iets beschamends vind ik.

Als je bv ziet wat het bekende concrete resultaat is van het IMF-recept in Griekenland en Spanje (ben er in 1983 op afgestudeerd irt Latijns Amerika) dan is dat behoorlijk voorspelbaar en tegelijkertijd zorgwekkend voor een ex-historicus.

Na de aanvankelijk ééndimensionale euforie bij de reguliere media dat Haagse politici toch in staat zijn om tot enige vorm van output (Kunduz-akkoord) te komen, begint bij hun de driedimensionale werkelijkheid van dit akkoord langzaam aan duidelijk te worden. Dat wat men hun lezers en kijkers eerst heeft verkocht als een niet te versmaden bezuinigingspakket, blijkt juist een pakket aan ordinaire belastingverhogingen en lastenverzwaringen voor burgers en bedrijven in te houden.

Alle ogen zijn nu gericht op Griekenland en Spanje, waar de economische druk met de dag stijgt. Dat Griekenland de euro gaat verlaten lijkt een kwestie van maanden en miljarden. De oudste munt ter wereld, de Drachme, gaat ongetwijfeld haar rentree maken. Het is overigens niet de eerste keer dat de Drachme tijdelijk van het toneel was verdwenen.

Spanje, die met bijna dezelfde dramatische werkloosheidscijfers zit als Griekenland, krijgt nauwelijks de tijd om bij te komen of nieuwe financiële tegenvallers dienen zich alweer aan.

Ik krijg steeds meer het idee dat de grondgedachte van Keynes, via bestedingen en multiplier de kringloop aan de gang houden, nog een impliciet uitganspunt heeft waar dezer dagen niet meer aan voldaan is.

Even de theorie. Lonen en investeringen hebben een kosten en een bestedingseffect. Voor de toelichting beperk ik me even tot de lonen. Aan de ene kant moet de werkgever moet meer voor zijn mensen betalen. Dat is het kosteneffect. Aan de andere kant gaan de ontvangers van dit loon in principe meer besteden. Dat is het bestedingseffect.

Stichting Pop Up Rotterdam
p/a Pieter de Hoochweg 124
3024 BG ROTTERDAM
010 2444 515
Aan: Wethouder A. Laan

Betreft: RRKC Cultuurplanadvies 2013-2016

Datum: 10 mei 2012

Geachte mevrouw Laan,

Gezien het belang dat u, de gemeenteraad en de Rotterdamse bevolking[1] hechten aan een sterke popsector in Rotterdam, vragen we uw aandacht voor de desastreuze gevolgen voor de popmuziek in Rotterdam, als de adviezen in het Cultuurplanadvies 2013-2016 van de RRKC integraal in beleid worden omgezet. Dat zou namelijk betekenen dat de subsidie voor pop verlaagd wordt van 3,7% van het totale cultuurbudget in 2009 naar 1,7% in 2013; een verlaging van bijna 60%[2]. Daarmee wordt het in de komende jaren onmogelijk om een serieus popaanbod overeind te houden.   

Politieke partijen worden momenteel in stand gehouden door talrijke vastgeroeste belangengroepen die zich verzetten tegen elke fundamentele verandering.

Samenlevingen raken in politiek verval als ze hun politieke bestel en het beleid dat daaruit voortkomt niet snel genoeg aan de fundamentele veranderingen in de maatschappij aanpassen.

De tegenstrijdige inzichten en meningen over wat wel en niet moet veranderen in de huidige complexe periode worden veroorzaakt doordat we momenteel te maken hebben met twee elkaar overlappende fases: de laatste vierde (neergang) fase van het Industriële Tijdperk en de eerste (pionier) fase van het Kennis en Innovatietijdperk.  

NoordEuropeanen kunnen zich nog steeds niet inleven in Zuidelijke economieën. In Spanje heeft de zwarte markt een aandeel van naar schatting 25% van het BNP. Dus klopt geen enkele statistiek, want als de werkloosheid van de jeugd op 50% wordt gesteld en van allen op 25%, dan wordt niet meegerekend hoeveel zwarte baantjes er zijn, laat staan wat er mee wordt verdiend.

• In Spanje is niet de Staat primair de oorzaak van de ellende maar net als in Ierland de extreem speculerende banken/onroerendgoed sector. Spanje heeft echter vijfmaal de economische omvang van de economie van Ierland en beslaat 10% van het inkomen van de hele EU.

  » lees verder

Over het werkelijke verloop van de slag om Rotterdam tussen 10 mei 1940 en beëindigd met het Duitse bombardement op 14 mei 1940 zijn nogal wat meningsverschillen ontstaan. Het ging in eerste instantie tussen dr.L. de Jong, directeur van het Rijksinstituut van Oorlogsdocumentatie, de journalist Aad Wagenaar, die een meeslepend boek heeft geschreven over deze periode aan de ene kant en aan de andere kant de journalist Loek Elfferich.

Ik heb de afgelopen maanden van zeer dichtbij de ontwikkelingen in Frankrijk op de voet gevolgd. Iedere dag naar het Franse nieuws gekeken, de meeste debatten gevolgd op radio en t.v. en ook veel Franse kranten gelezen van verschillend pluimage.

En tenslotte heb ik met veel Fransen in alle soorten en maten en politieke voorkeur gesproken.

De staatsschuld is het buzzword in de financiële en politieke wereld. Hele kabinetten struikelen erover. In eerdere columns heb ik me al aan de kant van de bezuinigers geschaard, wat commentaren opleveren als “heerlijk ongebalanceerd Rechts”.

Jolande Sap, vertegenwoordigd niet mijn politieke stroming, maar ik heb wel bewondering voor haar. En dus lees ik graag haar zienswijze over de staatsschuld. Zij noemde het een paar weken geleden nog een obsessie, die het zicht op de werkelijke problemen ontneemt. Volgens haar schuiven we niet alleen de schulden en rentelasten door naar de toekomst, maar ook de opbrengsten. Dat is op zich juist als het gaat om structurele investeringen zoals infrastructuur of onderwijs. Het gaat zeker niet op als de uitgaven gaan naar subsidies zonder een bijpassende diepte-investering. Daar komt bij dat toekomstige generaties misschien liever zelf willen kiezen. Het is net zoiets als je ouders een huis kopen van € 300.000 en een hypotheek van € 400.000 en zeggen dat ze het allemaal voor jou hebben gedaan.

                                                                                     De ergste verslaafden zijn natuurlijk onze politici. Iedereen met een gezond boerenverstand weet dat in ons land veel te veel wordt uitgegeven net als in vrijwel ieder ander Westers land.