Wat ooit begon met het weghalen van een stoeptegel voor het huis om daar een paar zonnebloemen te zaaien, is inmiddels uitgegroeid tot een wereldwijde beweging van wilde tuinders, zoals je ook wilde plakkers hebt. De beweging guerrilla gardening is komen overwaaien uit de VS en rukt op in Nederland.

Bewoners van strakke straten pakken gezamenlijk de eigen, directe omgeving aan en leggen op onverdachte en vergeten plekjes tuintjes aan. Dat kan een zonnebloem zijn naast een lantaarnpaal, een tuintje rondom een lelijk elektriciteitshuisje of een wilde wingerd tegen een blinde muur.

Saamhorigheid en een zekere mate van burgerlijke ongehoorzaamheid horen bij wild tuinieren. Omdat de doelen ‘edel’ zijn – de openbare ruimte wordt immers door initiatiefrijke burgers op een verantwoorde manier verfraaid – wordt guerrilla gardening gedoogd.

In veel gemeentes waar openbaar groen schaars is, wordt de beweging door een partij als GroenLinks omarmd. In Groningen is een groep wilde tuiniers actief. Ze toveren met hun groene vingers de ene grauwe plek na de andere om in een oase van groen. In de jaren tachtig werden al geveltuintjes aangelegd in Haarlem en Amsterdam. Dat is ook guerrilla gardening, maar dan zonder het bijbehorende huidige gedachtegoed.

Tuinieren in de openbare ruimte
Want waar gaat het om bij guerrilla gardening? Het is de strijd om ruimte, om vechten tegen de schaarste van land, strijden tegen verspilling van mogelijkheden.

Ook beautification – verfraaiing van de openbare ruimte – behoort tot het wilde tuinieren. Maak de lege ruimte mooier! Een rotonde met alleen maar gras? Inzaaien die hap met weidemengsel. Saaie laan met van te hoog opgesnoeide bomen alsof de hovenier het zagen niet kon laten? Plant een roos of een bosrank aan de voet van de boom!

Van gazon naar groentetuin
Een volgende stap in guerrilla gardening is het aanleggen van groentetuintjes in plaats van beautification. Dus geen zonnebloemen naast lantaarnpalen, maar stokbonen en in plaats van de wilde wingerd een druif en rondom het elektriciteitshuisje groeit sla en kolen. Dat vergt veel van de gemeenschapszin van de tuinders. Want van wie is de opbrengst? Van de planters of van de argeloze voorbijganger? Van beide dus, want het gaat om het algemene nut en niet om dat van het individu.

Eten uit buurmans tuin
Voor de echt bevlogen biobuurt biedt ook de meer onthechte medemens in de straat kansen. Want heeft die ietwat afzijdige buur misschien een voortuin die er wat slordig bijligt, alsof het de bewoner niet al te veel kan schelen? Wellicht wat te weinig tijd voor de tuin?

Aha, verspilling van kostbare grond! Dus kan hem of haar de prangende vraag worden voorgelegd of de buurt die voortuin mag omwerken tot een eettuin. Zo ja; spit dan de tuin buurtgewijs om, zet stokken en leg rond de stokken doperwten. De buurt houdt de tuin netjes en geeft water als dat nodig is. Nadat de erwten uitgelopen zijn, bloeien ze vrolijk en al snel komen er de eerste boontjes met erwten aan. Deze eerste opbrengst is natuurlijk voor de bewoner, daarna gaat de oogst in een heerlijke doperwtensoep tijdens een midzomer-straatfeest!

Boek: Richard Reynolds – On guerrilla gardening (Bloomsbury, mei 2008)
Websites: www.guerrillagardeners.nl & www.guerrillagardening.org

De foto’s uit dit artikel zijn afkomstig van bovengenoemde sites.

Geen gerelateerde berichten

Comments are closed.